keslogisticks

2017-06-07 14:31:27
Ελληνοκυπριακή εκπαίδευση και κοινωνία

Ελληνοκυπριακή εκπαίδευση και κοινωνία


ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΠΕΡΣΙΑΝΗ*

Στις 2 Ιουνίου δημοσιεύτηκε στο Paideia-Newsάρθρο του πρώην επιθεωρητή δημοτικής εκπαίδευσης Δημήτρη Μικελλίδη  με τίτλο «Όταν τα σχολεία κτίζουν και η κοινωνία καταστρέφει …»

 Σ’ αυτό:

Πρώτο, αναφέρονται πολλά παραδείγματα βλαπτικής για τα παιδιά συμπεριφοράς της κοινωνίας (ατομικιστική συμπεριφορά, βουλευτές που διαπληκτίζονται λεκτικά μεταξύ τους και καπνίζουν παράνομα, τηλεοπτικά κανάλια που κατάργησαν την παιδική ζώνη προγραμμάτων και μεταδίδουν προγράμματα που καλλιεργούν αξίες και προγράμματα που καμία σχέση δεν έχουν με τις παραδόσεις μας και τον ηθικό κώδικα, γονείς που επιτρέπουν στα παιδιά τους να βλέπουν τηλεόραση μέχρις αργά με αποτέλεσμα αυτά να κοιμούνται το επόμενο πρωί την ώρα του μαθήματος, Αρχή Ραδιοτηλεόρασης που παραμελεί το ρόλο της να βάλει μιας τάξη στο παρατηρούμενο χάος).

 Δεύτερο, γίνεται η διαπίστωση πως μεμονωμένες προσπάθειες ανακοπής αυτών των φαινομένων δεν είναι επαρκείς, και

 Τρίτο, καλείται ο υπουργός Παιδείας να «βγει μπροστάρης και να ψέξει όλη την υποκουλτούρα που προβάλλεται και να καλέσει τους λειτουργούς του ΥΠΠ και τις Ομοσπονδίες Γονέων (που επιχορηγούνται από το ΥΠΠ) να ξυπνήσουν από τον λήθαργο».

Όλα αυτά που διαπιστώνει ο κ. Μικελλίδης είναι σωστά και αξιόλογα και φανερώνουν το μέγεθος του σχετικού προβλήματος. Έχουν όμως, πιστεύω, μια δόση απολυτότητας και μονομέρειας.

Πρώτο, όπως διατυπώνεται ο τίτλος, υποβάλλει ότι όλα όσα κτίζει το σχολείο, η κοινωνία τα καταστρέφει,

δεύτερο, δεν γίνεται καμιά αναφορά στην πολύ σημαντική άτυπη εκπαίδευση–ενημέρωση, επιμόρφωση, ψυχαγωγία) που προσφέρει η κοινωνία(δημόσιες βιβλιοθήκες, ΜΜΕ, θέατρα, σύλλογοι, δικαστήρια) στην αγωγή των νέων, και ,

 τρίτο,  δεν εξετάζεται η ευθύνη που πιθανό να φέρει η ίδια η εκπαίδευση για το γεγονός ότι γκρεμίζονται αυτά που κτίζει.

 Γίνεται μόνο λόγος για τους λειτουργούς του ΥΠΠ και τις ομοσπονδίες γονέων που βρίσκονται, όπως λέει, σε λήθαργο, δεν γίνεται  όμως καμιά αναφορά σε ευθύνη που πιθανό να φέρουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί λόγω αδυναμιών, παραλείψεων και λαθών στη διδασκαλία και στη συμπεριφορά τους. Δεν μπορεί ωστόσο με κανένα τρόπο να αποφευχθεί το ερώτημα, που μπορεί να τεθεί από οποιονδήποτε, κατά πόσο δηλαδή αυτά που  κτίζει η εκπαίδευση  τα κτίζει σωστά, «αντισεισμικά», ή τα κτίζει πάνω στην άμμο, επειδή ο τρόπος κτισίματος δεν έλαβε στον προσήκοντα βαθμό υπόψη τις νέες κοινωνικές αλλαγές και συνέχισε να είναι ο ίδιος όπως προηγουμένως. Εντάξει η κοινωνία είναι βλαπτική για την αγωγή με πολλούς τρόπους. Αυτό είναι ένα δεδομένο που η εκπαίδευση αντιμετωπίζει από καιρό και θα συνεχίσει να το αντιμετωπίζει σε αυξανόμενη κλίμακα και στο μέλλον. Πριν κατηγορήσουμε όμως την κοινωνία, θα πρέπει να ρωτήσουμε τι  έκανε η εκπαίδευση της Κύπρου τα τελευταία χρόνια, ποια μέτρα έλαβε για να αντιμετωπίσει τα επιδεινούμενα κάθε χρόνο προβλήματα και πόσο πέτυχε στους στόχους της με βάση αντικειμενικές αξιολογήσεις. Ήταν ικανοποιητικά ή όχι τα αποτελέσματα, και αν όχι, πώς αντέδρασαν στη συνέχεια οι υπεύθυνοι; Αυτού του είδους η αξιολόγηση γίνεται σε όλες τις υπηρεσίες, στην αστυνομία στο θέμα της καταπολέμησης των εγκληματιών, στον στρατό όταν αξιολογούνται τα διατιθέμενα αμυντικά όπλα σε σχέση με τα επιθετικά όπλα του εχθρού, στο υπουργείο εσωτερικών όταν εξετάζεται πόσο ικανοποιητικά είναι τα πτητικά και επίγεια μέσα που υπάρχουν για την  καταπολέμηση των πυρκαιών του καλοκαιριού, και στο υπουργείο υγείας όταν αξιολογούνται τα διατιθέμενα μέσα  για τον πόλεμο κατά των επιδημιών. Το να περιοριζόμαστε ως εκπαίδευση να παραπονούμαστε για τα κακά της κοινωνίας χωρίς να αξιολογούμε σε ποιο βαθμό προσπαθήσαμε εμείς οι ίδιοι να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση και σε ποιο βαθμό πετύχαμε, θυμίζει το περίφημο αστείο της Άντζιελας και της Πόπης στο πρόγραμμα του ΡΙΚ Ευχάριστο Σαββατόβραδο, ότι για τη μεγάλη τρύπα που άνοιξε στο δείγμα του κράνους που επιλέγηκε από την οικεία επιτροπή για τον κυπριακό στρατό  από μια σφαίρα στη διάρκεια γυμνασίων, δεν έφταιγε η ανθεκτικότητα του κράνους και συνεπώς ο εισαγωγέας που τα  πούλησε στο κράτος, αλλά η υπερβολική σκληρότητα της σφαίρας.

Χρειάζεται επομένως να γίνει σοβαρή μελέτη για μέτρα που πρέπει να λάβουν σε συνεργασία  οι δυο πλευρές, εκπαίδευση και κοινωνία, για να επιτύχουν καλύτερα αποτελέσματα. Ως εκπαίδευση χρειαζόμαστε τρόπους που θα καταστήσουν την προσφερόμενη γνώση περισσότερο ανθεκτική στο χρόνο, περισσότερο ενδιαφέρουσα,συναρπαστική και πειστική, καιπερισσότερο αποτελεσματική στη δημιουργία των σωστών συναισθημάτων, βιωμάτων και στάσεων. Η παιδαγωγική έχει σήμερα προχωρήσει πάρα πολύ στον τομέα αυτό και μπορεί να βοηθήσει . Όσον αφορά στο ρόλο τα κοινωνίας, τα πράγματα  είναι από μια πλευρά ευκολότερα από αυτά που αντιμετωπίζουν οι άλλες υπηρεσίες, γιατί εδώ δεν υπάρχουν εχθροί. Η κοινωνία είναι η δική μας κοινωνία, οι γονείς είναι οι γονείς των παιδιών των σχολείων μας, και μπορεί η δική μας κυβέρνηση και βουλή να συνεργασθούν με τις εκπαιδευτικές αρχές και να ενεργήσουν από κοινού για να βρουν τις σωστές λύσεις. Χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια και επιμονή και εποικοδομητικότερη συνεργασία μεταξύ των διαφόρων φορέων.

*Πρώην αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Κύπρου 


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

FREDERICK-EX
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
MA/MSc2018
NEAPJUL17
THALIS
MOECEE
microsoft1718
HPJETPRO
CDA17MAY
PAJULY17
AIGAIA
FORUM-EISDOXI
iky2018
global
Middlesex2016