KESJULY18

2019-06-23 10:01:07
Αβοήθητο παιδί

Αβοήθητο παιδί


ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ*

Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τι το βασάνιζε.

«Να, είχα δύο γρόσια, για να πάω στον κινηματογράφο, μα ήρθε ένα αγόρι και άρπαξε το ένα από το χέρι μου», αποκρίθηκε το παιδί κι έδειξε ένα άλλο αγόρι που στεκόταν λίγο πιο πέρα.

«Καλά, και δεν φώναξες βοήθεια;» ρώτησε ο άνθρωπος.

«Πώς; Φώναξα», είπε το παιδί και άρχισε τώρα να κλαίει λίγο πιο δυνατά.

«Και δεν σ’ άκουσε κανένας;» ξαναρώτησε τώρα o άνθρωπος και χάιδεψε στοργικά το παιδί.

«Όχι», αποκρίθηκε εκείνο, κλαίγοντας με αναφιλητά.

«Δεν μπορείς να φωνάξεις πιο δυνατά;» ρώτησε o άνθρωπος.

«Όχι», αποκρίθηκε το παιδί που, βλέποντας τον άνθρωπο να χαμογελάει, είχε αρχίσει πάλι να ελπίζει.

«Τότε δώσε μου και τ’ άλλο», είπε ο άνθρωπος. Πήρε και το τελευταίο γρόσι από το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος τον δρόμο του (Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ιστορίες του κ. Κόϋνερ).

Διδακτικός, δηκτικός, σαρκαστικός, προκλητικός. Αιχμηρός στους λογισμούς και στα λόγια. Αιρετικός στη σκέψη. Αναρχικός στη διάθεση. Χωρίς τους επίπλαστους φραγμούς της χρονικής σχετικότητας και της ανθρώπινης μερικότητας. Και η αλήθεια είναι ότι δεν τον πιάνει το μάτι σου. Στα καλοσχηματισμένα μικρά γυαλιά του πόση θα μπορούσε να κρύβεται «ελευθερολογία»; Σκέφτεσαι. Πόσος δυναμίτης «ελευθερογνωμίας»; Διερωτάσαι. Δεν είναι για μεγάλα πετάγματα αυτός. Φτάνεις στη βεβαιότητα. Κι όμως! Μάθε να κοιτάς την ουσία των πραγμάτων. Εκείνη που δεν φαίνεται. Εκείνη που δεν διαφημίζεται. Από τη σιωπή, οι μεγαλύτερες φωνές. Η αεί εφημερεύουσα ειρωνεία του πίσω από τις υπολογισμένες τονικότητες της ασύμμετρης φωτιάς του. Στην απλότητα. Στην ησυχία. Αυτός. Και κάθε άλλος. Κάθε άνθρωπος σε κάθε εποχή. Κάθε Μπρεχτ.

     Να μάθεις – γιατί τέχνη είναι – να καταπίνεις την αδικία. Αυτό σου λέει. Πίσω από το παιδί μια ευφυολογική, αλληγορική εμμεσότητα. Πάνω από τις κανονικές τιμές. Πίσω από όσα μπορείς απλώς να διαβάσεις. Να μάθεις να σωπαίνεις. Αυτό σου λέει. Να μάθεις να μη μιλάς. Να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα τα προστάγματα των μεγαλοσχημόνων. Σε θέλουν γρανάζι στη μηχανή. Τροχό, πίσω-πίσω, στην άμαξα. Δίχως φωνή, δίχως δύναμη, δίχως αυτόβουλη εργασία, δίχως ελπίδα. Να σου παίρνουν το γρόσι, να σου τρώνε το φαγητό, να σου ακυρώνουν την ζωή. Να μην μπορείς να βγάλεις άχνα. Να μη βρίσκεις φωνή. Να πεις, να διαπιστώσεις, να διερωτηθείς, σιγανώς έστω και ιεροκρυφίως. Να ντρέπεσαι, να φοβάσαι να αγγίξεις τις λέξεις. Δεν είναι για σένα. Δεν έχεις δικαίωμα. Δεν έχεις μπόι – και δεν πρέπει! Πρέπει να σέρνεσαι. Πρέπει να έχεις το κεφάλι καλά σκυμμένο. Κάτω. Σκυλί.

Ο Μπρεχτ. Δεν θα ασελγήσω πολύ στις λέξεις του. Τις δανείζομαι για λίγο. Θέλω να μιλήσω για τον τόπο μου. Θέλω να μιλήσω για μας. Μιλήσαμε πολύ στη χώρα αυτή τα προηγούμενα χρόνια για ελλείμματα, δημοσιονομικούς περιορισμούς, την ανάγκη συμμαζέματος δαπανών. Αξία η οικονομική πειθαρχία. Μιλήσαμε πολλές φορές στον δημόσιο λογο για τα οικονομικά μεγέθη, τους αριθμούς, τα χρέη, τα δάνεια, τους τραπεζίτες. Μιλήσαμε, στη βράση του διαλόγου ή στη βολή του μονολόγου, για την ανάγκη ανάταξης της δημόσιας υπηρεσίας, αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος, υγιούς ανασύστασης του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, δυναμικής αναδόμησης του συστήματος παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Ξεχάσαμε – φοβούμαι – να μιλήσουμε για τους ανθρώπους. Πίσω από τα μεγέθη δεν βρίσκονται αυτοί; Πίσω από τις θεωρητικές ασκήσεις των τεχνοκρατών και των καρεκλοκένταυρων δεν βρίσκονται αυτοί; Πίσω από τα συστήματα παροχής υπηρεσιών δεν βρίσκονται αυτοί; Πίσω από τις αφηρημένες έννοιες και τα γενικόλογα δηλούμενα δεν βρίσκονται αυτοί; Πίσω από τις πόρτες μια κλειστής αίθουσας μιας οποιασδήποτε εκπαιδευτικής μονάδας δεν βρίσκονται αυτοί; Γιατί τους ξεχνάμε; Γιατί τους παρακάμπτουμε; Γιατί τους θεωρούμε την τελευταία λεπτομέρεια του κειμένου; Μια παύση δίχως νόημα; Μια τελεία στην τέλεια σιωπή μας; Τι είπαμε για τους νέους ανθρώπους; Για τις ελπίδες και τα όνειρά τους; Τι; Ποιος;

Δανείζομαι τις σκέψεις. Των άλλων. Σκέψεις. Λέξεις που δεν ακούστηκαν ποτέ. Προς τους «άμωμους» και «αναμάρτητους» κατηγόρους νέων ανθρώπων: ήρθαμε στην Κύπρο και μείναμε σε αυτή, όχι γιατί δεν είχαμε άλλες ευκαιρίες για σταδιοδρομία στο εξωτερικό, αλλά γιατί αγαπούμε τον τόπο μας και θέλουμε να κάνουμε ό,τι μπορέσουμε καλύτερο γι’ αυτόν. Ήρθαμε πίσω και μένουμε στον τόπο αυτό, μεταφέροντας τη γνώση μας, τις ιδέες μας, τα σχέδια, τα όνειρά μας, τη φαντασία μας, τους έρωτές μας, τις ζωές μας, όχι γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να μένουμε εδώ, αλλά γιατί νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους. Για τους δίπλα μας. Για τους γύρω μας. Γι’ αυτούς που θα έρθουν μετά από εμάς. Ήρθαμε πίσω και παρά τις δυσκολίες μένουμε εδώ και προσπαθούμε να ξεριζώσουμε νοοτροπίες ριζωμένες βαθιά στο συλλογικό μας σύμπλεγα. Όσοι στρέφονται κατά των νέων ανθρώπων, γιατί δεν τους είναι «συμπαθείς» ή γιατί δεν έχουν να κερδίσουν κάτι από αυτούς ή γιατί νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να αυθαιρετούν ή γιατί έχουν την (ψευδ)αίσθηση ότι αντλούν εξουσία από προσωπικά φέουδα ή γιατί θέλουν να επιβάλουν σιωπή ή γιατί απαιτούν από τους άλλους να μάθουν να σέβονται τους κανόνες της αναντίρρητης αυθεντίας τους ή γιατί νιώθουν καλά όταν προσβάλλουν νέα παιδιά, πρέπει να ξέρουν ότι έχουν... δίκαιο. Όσο σεβόμαστε τη σιωπή τους, όσο μένουμε στη σκιά τους, όσο σκύβουμε το κεφάλι, φοράμε τα γυαλιά μας και κοιτάμε τη δουλειά μας, τόσο μεγαλύτερο δίκαιο θα έχουν αυτοί. Σκέψου. Σκέψου.

Ο Μπρεχτ. Αυτός. Αναλαμβάνει την ευθύνη για τα «ιεροσυλο-λογήματα». Εγώ δεν είπα τίποτα.

 *Φιλόλογος


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Ανδρέας Σεραφείμ
Mon June 24, 2019, 08:10:28
Αγαπητή Αστέρω,

Το μήνυμα, έτσι ή αλλιώς, είναι να μάθουμε όλοι να μιλάμε και να διεκδικούμε ό,τι μας αξίζει. Χωρίς αγώνα, χωρίς διεκδίκηση, χωρίς ορθολογική αλλά και πιεστική φωνή δεν θα αλλάξει τίποτε ούτε στην ζωή και προφανώς ούτε και στην εκπαίδευση κάθε βαθμίδας στην Κύπρο. Οργάνωση, ομόνοια, αλληλοστήριξη και διεκδίκηση. Αυτό είναι το στοίχημα.

Αστερω Χατζησαββα
Sun June 23, 2019, 16:22:37
"Τo λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν."

Τίποτα περισσότερο από το "ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ"

ΕΊΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΟΙ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ, ΕΙΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΟΙ ΣΕ ΙΔΕΕΣ , ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΑΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΛΙΜΝΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ.Η ΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΠΡΑΓΜΑ...

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
TEPAKFEB19
NEAPJUL17
MIMJUL
ALEXANDER19
HPJETPRO
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
INTERCOLLEGE9
PROGNOSIS9
MARTIME
FORUMMARCH
global
CYIMASTER
Middlesex2016