KESJULY18

2019-05-23 19:42:22
Αναζήτηση τρόπων αντιμετώπισης του προβλήματος

Αναζήτηση τρόπων αντιμετώπισης του προβλήματος


ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΠΕΡΣΙΑΝΗ*

Το πλήθος των επεισοδίων που έγιναν και η αστραπιαία ταχύτητα με την οποία διαδέχθηκαν το ένα το άλλο σε ένα γυμνάσιο της Λεμεσού στις 16 Μαΐου (χειροδικία καθηγητή σε μαθήτρια, βιντεογράφηση του επεισοδίου από δεύτερη μαθήτρια και αποστολή του βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποβολή της δεύτερης μαθήτριας από τη διευθύντρια του σχολείου, επίθεση του πατέρα της αποβληθείσας μαθήτριας στη διευθύντρια) αποκαλύπτει, πιστεύω,  ένα  εύφλεκτο υπόστρωμα και ένα εκρηκτικό κλίμα στο εν λόγω  σχολείο, μια τεταμένη κατάσταση στην οποία χρειαζόταν απλώς μια αφορμή, μια θρυαλλίδα, για να εκραγεί πυρκαγιά. Αυτό επιβεβαιώνεται  και από την πληροφορία που  δημοσιεύτηκε  στα ΜΜΕ ότι  στο ίδιο σχολείο το προηγούμενο βράδυ είχε πυρποληθεί μια αίθουσα διδασκαλίας.

Ωστόσο, δεν είναι  λογικό ούτε δίκαιο να συναγάγουμε το συμπέρασμα ότι η  κατάσταση αυτή επικρατεί γενικά σ’ όλα τα σχολεία  ούτε και να υποθέσουμε ότι η έκρυθμη κατάσταση πραγμάτων είναι καθημερινό φαινόμενο στο εν λόγω σχολείο, παρόλο που ο Σύνδεσμος Γονέων ανακοίνωσε ότι είχε προειδοποιήσει τη διευθύντρια για συχνά φαινόμενα παραβατικότητας σ’ αυτό. Η διευθύντρια πάντως του σχολείου σε επιστολή της προς τον ΥΠΠ και στα ΜΜΕ που δημοσιεύτηκε στις 19 Μαΐου παραπονείται ότι  τα ΜΜΕ, αφορμώμενα από τα επεισόδια της 16ης Μαΐου, έδωσαν  μια πολύ λανθασμένη και άδικη εικόνα της γενικής  λειτουργίας του σχολείου. Στην ίδια επιστολή φαίνεται επίσης ότι υπάρχουν ιδιαιτερότητες μεταξύ των σχολείων  σε ό,τι  αφορά  τα βαρίδια που φορτώνονται  με τη μορφή ενός αριθμού προβληματικών μαθητών ποικίλου βαθμού παραβατικότητας. Η πληροφορία αυτή πρέπει ασφαλώς να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη σε κάθε αξιολόγηση των σχολείων, γιατί πολύ συχνά  οι μεγάλες αναστατώσεις στα σχολεία  ξεκινούν από αυτούς τους μαθητές. Με βάση συγκλίνουσες πληροφορίες φαίνεται  πάντως ότι σε έναν άγνωστο αριθμό   σχολείων  μέσης εκπαίδευσης επικρατεί μια λιγότερο ή περισσότερο ‘ανώμαλη’ κατάσταση  που δυσκολεύει την ομαλή και αποτελεσματική διεξαγωγή των μαθημάτων  με αποτέλεσμα πολλοί καθηγητές να κινδυνεύουν να πάθουν  νευρική κρίση.

Η ‘ανώμαλη’ αυτή κατάσταση είναι βέβαια σε μεγάλο βαθμό εγγενής, αποτέλεσμα της παραδοσιακής μορφής του νεωτερικού σχολείου και των καθημερινών προβλημάτων που δημιουργεί το δράμα που παίζεται μέσα στην τάξη και των  φαινομενικά αντίθετων ρόλων που υποδύονται οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές. Είναι από την αντιπαράθεση των δυο αυτών ρόλων που ξεκίνησε και το υπό συζήτηση θέμα. Όσο κι αν βελτιώθηκαν οι σχέσεις μεταξύ των δυο παρατάξεων  τα τελευταία χρόνια,  στα μάτια των μαθητών οι εκπαιδευτικοί αποτελούν το αντίπαλο στρατόπεδο που έχουν την εξουσία να τους επιβάλλουν να μελετούν , να μην τους δίνουν το βαθμό που θέλουν και να τους  τιμωρούν όταν παραβαίνουν τους κανονισμούς του σχολείου. Θα ήταν βοηθητικό, πιστεύω,  όταν μιλούμε γι’ αυτό το θέμα, να θυμούμαστε  πάντα ποια ήταν η παλιά κατάσταση φέρνοντας στο νου μας τη φράση που, όπως αναφέρει ο Καζαντζάκης, απηύθυνε ο πατέρας του προς το δάσκαλό του(τα κόκκαλα δικά μου και οι σάρκες δικές σου). Από τότε  βέβαια τα πράγματα βελτιώθηκαν πολύ, αλλά το σκηνικό  της αντιπαράθεσης μεταξύ των εκπροσώπων των δυο αντίπαλων στρατοπέδων  παραμένει και η σύγκρουση υποβόσκει. Είναι αρκετό ένα σχόλιο η μια παρατήρηση του εκπαιδευτικού που ο μαθητής θα θεωρήσει προσβλητικό για να γίνει το κακό. Μπορεί να μην αντιδράσει αμέσως, αλλά από τη στιγμή εκείνη θα αρχίσει να μισά τον εκπαιδευτικό και μαζί και το σχολείο. Αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, παρόλη τη μεγάλη βελτίωση της θέσης των μαθητών(μείωση του  χρόνου φοίτησης, μείωση της διδακτικής ύλης, μείωση των εξετάσεων, πλήρης σχεδόν κατάργηση  της στασιμότητας, απαγόρευση της σωματικής ποινής), η μεγάλη μάζα των μαθητών παραμένει ανικανοποίητη. Ζητούν διαρκώς περισσότερα (κατάργηση εξετάσεων Τετραμήνων, αύξηση του αριθμού των δικαιολογημένων απουσιών και κατάργηση των αδικαιολογήτων). Ουσιαστικά οι σχέσεις μεταξύ των δυο στρατοπέδων μοιάζει με μια κατάσταση διαφιλονίκησης  συνόρων, που αποκαλύπτει μια διαπάλη μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών για δύναμη, των πρώτων να μη χάσουν τη δύναμη που έχουν και των δεύτερων να την αυξήσουν.

Σ’ αυτά τα αίτια πρέπει να προστεθούν οι συνέπειες της εποχής μας (παγκοσμιοποίηση, χαλάρωση του θεσμού της οικογένειας, μετανεωτερικότητα) που αλλάζουν τους μαθητές από χρόνο σε χρόνο και   τους ενθαρρύνουν  όχι μόνο  να θέλουν να μετακινούν τα σύνορα υπέρ τους αλλά και  να αμφισβητούν το νόημα του σχολείου, το νόημα πολλών ενοτήτων της διδακτέας ύλης και πολλών μεθόδων διδασκαλίας. Αυτά όλα αυξάνουν την ανία, την αδιαφορία, την ένταση. την προκλητικότητα και  βεβαίως και  την πσραβατικότητα και διευρύνουν το χάσμα  μεταξύ των δυο παρατάξεων.

Υπάρχουν, πιστεύω, πολλά που μπορούν να γίνουν  για βελτίωση της κατάστασης, θα περιοριστώ όμως σε τρεις πολύ απλές εισηγήσεις, τη μείωση του αριθμού των μαθητών στα σχολεία, την  αναζήτηση τρόπων να αποκτήσουν νόημα για τους μαθητές αυτά που διδάσκονται και ο τρόπος που διδάσκονται, και η καταβολή προσπάθειας να επιτευχθεί μείωση των διαρκώς αυξανόμενων φυγόκεντρων δυνάμεων.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω οτιδήποτε για τα δυο πρώτα, γι αυτό προχωρώ στο τρίτο. Είναι πολύ καλά γνωστό  πως η μεγάλη πλειονότητα  των μαθητών δεν νιώθουν το σχολείο ως κάτι δικό τους , ως κάτι για το οποίο νιώθουν περήφανοι ή έστω  ενδιαφέρονται. Ένας σοβαρός λόγος γι αυτό, πιστεύω, είναι πως το σχολείο δεν καταβάλλει  τη δέουσα  προσπάθεια   να κτίσει μια προσωπική σχέση μαζί τους από την αρχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο αδιάφορος και άχρωμος  τρόπος ένταξης τους στο   σχολείο τους. Οι καινούργιοι μαθητές μπαίνουν στο σχολείο τους όπως σε μια υπεραγορά. Όχι μόνο δεν γίνεται κάποια εκδήλωση προς τιμήν τους (κάποιος να τους καλωσορίσει , να τους δώσει σημασία, να τους  μιλήσει για το σχολείο και την  ιστορία του, τον εξοπλισμό του και για τη στοργή και φροντίδα που θα τους δείξει , ώστε να είναι μια αξέχαστη μέρα γι αυτούς που θα τους δέσει ψυχολογικά με το σχολείο τους, αλλά αρχίζουν με κανονικά έξι μαθήματα. Θυμούμαι πάντα την εντύπωση ενός μαθητή από την  πρώτης μέρα στην πρώτη τάξη του Παγκυπρίου Γυμνασίου, όπως την μετέφερε στον πατέρα του: Μπήκαν έξι καθηγητές στην τάξη μας και ο καθένας μας είπε το ποίημά του.

 Εάν το σχολείο δεν κατορθώσει  να κτίσει αυτή την  προσωπική, παιδαγωγική σχέση με τους μαθητές του, ώστε να νιώσουν ταύτιση μαζί του, θα υποχρεωθεί πολύ σύντομα να δανειστεί  θεσμούς και πρακτικές από άλλους τομείς δημόσιων σχέσεων, πιθανό από το Υπουργείο Εργασίας , και θα υπογράφει συμβάσεις ανάλογες με εκείνες που υπογράφονται από τους τρεις εταίρους εργοδότες, συντεχνίες και κυβέρνηση. Δεν θα έχει άλλο τρόπο που να  διασφαλίζει μια κάπως ομαλή συνεργασία με τους μαθητές του.

*Πρώην αν. καθηγητής Πανεπιστημίου Κύπρου


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Μαρία Γεωργίου
Tue May 28, 2019, 18:34:57
" η διδασκαλία είναι όπως το γάμο θέλει δύο που να συμμετέχουν ολόψυχα στη διαδικασία. Δεν μπορεις να μάθεις τον άλλο με το ζόρι. Πρέπει να θέλει και να μπορεί. Η ζωή δεν είναι παιγνίδι. Θέλει μόχθο και προσπάθεια. Η προσπάθεια πρέπει να είναι αμοιβαία. Ο μαθητής πρέπει να σέβεται το δάσκαλο, να προσπαθεί και όχι να κάνει την τάξη γήπεδο γιατί πάσχει από βαρεμάρα... " Πολύ σωστά τα γράφετε Κύριε Μιχάλη.Είναι λάθος οι γονεις μεγαλώνουν τα παιδιά τους με την ιδέα ότι για όλα είναι υπευθυνός μόνο ο δασκάλος. Αν δεν κοπιάσει κάποιος κι αν δεν ενδιαφερθεί δεν θα μάθει. Οι αίθουσες διδασκαλίας δεν είναι απλά αίθουσες απασχόλησης για να μπορούν οι γονείς να πηγαίνουν χωρίς έννιες στην δουλειά τους. Κι αν στα ματιά των παιδιών ο δάσκαλος είναι ο τεμπέλης, ο ανίκανος να τα μάξει γράμματα και τροπους συμπεριφοράς τότε ούτε τα παιδιά θα δείξουν τον απαιτούμενο σεβασμό με ότι αυτό συνεπάγεται. Συμφωνώ με τον Κύριο Περσιάνη ότι θα έπρεπε τα σχολεία να υποδέχονται τους μαθητές τους με εκδηλώσεις υποδοχής. Τι κάνουν όμως οι ίδιοι οι μαθητές την πρώτη μέρα, ιδιαίτερα στα λύκεία. Υποδέχονται την νέα σχολική χρονιά με πυρσούς και πολεμικό πεδίο τύπου γηπέδου.....Το υπουργείο κάθε χρόνο υπογραμμίζει στα παιδιά με βιβλιαράκι ποια είναι τα δικαιώματα τους. Λείπει από αυτή την διαδικασία το ποιες είναι οι ευθύνες τους και ποιες θα είναι συνέπειες σε πριπτώση που δεν τις ακολουθούν. Υπάρχουν κανονισμοί που όμως στην τελική δεν εφαρμόζονται. Και τι σημαίνει δικαιούμε απουσίες; Αν καποιος χρειαστεί να απουσιάσει δικαιολογημένα θα φέρει τα ανάλογα δικαιολογητικά.

Μιχάλης Α. Πόλης
Sat May 25, 2019, 12:46:37
Σε κάθε οργανωμένη πολιτεία το κράτος ( οι αρχές ) έχουν το μονοπώλιο της χρήσης της έννομης βίας για διατήρηση της τάξεως. Στα σχολεία de facto το δικαίωμα χρήσης βίας έχουν μόνο οι μαθητές. Λέω de facto γιατί, αν και τυπικά η χρήση βίας απαγορεύεται για όλους μαθητές και εκπαιδευτικούς, εντούτοις ελλείψη ποινών πρακτικά ο μαθητής μπορεί να δέρει όποιοδήποτε και το μόνο που θα ακούσει από τον εκπαιδευτικό είναι παραινέσεις για καλύτερη συμπεριφορά, τις οποίες, αν είναι πράγματι παραβατικός θα τις γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του.
Σε μια περίπτωση ενώ παιδονομούσα είδα δύο μαθητές να κτυπά ο ένας τον άλλο. Για να προλάβω τα χειρότερα και τους τραυματισμούς πήγα όσο πιο γρήγοτα μπορούσα, έπιασα τον ένα με το δεξί χέρι και τον άλλο με το αριστερό για να τους χωρίσω να μην τραυματιστούν. Και τότε έγινε κάτι το κωμικοτραγικό. Οι δύο μαθητές σταμάτησαν για ένα δευτερόλεπτο τις γροθιές γύρισαν προς εμένα και με μία φωνή μου είπαν:
Ε ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΓΓΙΣΕΙΣ!
Το μήνυμα σαφές! Αυτοί είχαν το δικαίωμα να ξυλοφορτώνουν εγώ όμως ούτε να τους χωρίσω δεν μπορούσα!
Αν τους αγγίσεις φταίεις γιατί τους άγγιξες, αν τους αφήκεις να σκοτωθούν πάλι θα σε καταγγείλουν οι γονείς γιατί είσαι υπεύθυνος για την ασφάλεια τους ότι και να κάνεις φταίεις "

Μιχάλης Α. Πόλης
Fri May 24, 2019, 18:57:17
Αγαπητέ Χρίστο η διδασκαλία είναι όπως το γάμο θέλει δύο που να συμμετέχουν ολόψυχα στη διαδικασία. Δεν μπορεις να μάθεις τον άλλο με το ζόρι. Πρέπει να θέλει και να μπορεί. Η ζωή δεν είναι παιγνίδι. Θέλει μόχθο και προσπάθεια. Η προσπάθεια πρέπει να είναι αμοιβαία. Ο μαθητής πρέπει να σέβεται το δάσκαλο, να προσπαθεί και όχι να κάνει την τάξη γήπεδο γιατί πάσχει από βαρεμάρα...
Εγώ φίλε μου σε αντίθεση με όλους αυτούς που θεωρητικολογούν εκ του ασφαλούς είμαι στα σχολεία για 32 συνεχή χρόνια. Οι θεωρητικοί της Παιδείας κατάλαβαν ευθύς εξ αρχής ότι η θεωρία είναι ευκολότερη από την πράξη και δραπέτευσαν έγκαιρα από τις αίθουσες διδασκαλίας στον όμορφο κόσμο της παιδαγωγικής που τον έπλασαν κάποιοι με βάση τη φαντασία τους....
Διερωτήθηκες ποτέ γιατί το Υπουργείο είναι γεμάτο αποσπασμένους; Ή γιατί γίνεται πόλεμος μεταξύ των εκπαιδευτικών για να φύγουν από τις τάξεις για να πάν στα γραφεία ή σε εποπτική θέση ή να δουλέψουν σε άλλες υπηρεσίες; Θα μπορούσα να κατονομάσω πολλούς από αυτούς που αν και δεν μπήκαν ποτέ σε τάξη έχουν καλύτερες βαθμολογίες από πολλούς μάχιμους. Διερωτήθηκες γιατί μας αποκαλούν μάχιμους;
Γιατί οι αποσπασμένοι προτιμούν την απόσπαση ακόμα και αν χάνουν τις διακοπές του καλοκαιριού και δουλεύουν με το ωράριο της δημόσιας υπηρεσίας που έχει περισσότερες ώρες από το χρόνο λειτουργίας των σχολείων;
Γιατί στο εξωτερικό δεν βρίσκουν δασκάλους και όλο και λιγότεροι επιλέγουν το επάγγελμα;
Είναι πολύ σκληρό αυτό το επάγγελμα και όλο και γίνεται σκληρότερο. Να μου πεις γιατί δεν δραπέτευσες στον όμορφο κόσμο της θεωρίας όπως τους άλλους; Η απάντηση είναι ότι έχω ένα βασικό ελάττωμα. Δεν θέλω να πατήσω επί πτωμάτων για να σώσω τον εαυτό μου. Όπως θα έλεγε και ο Σωκράτης: Ο δίκαιος προτιμά να αδικείται παρά να αδικεί. Έχω ακόμα ένα ελάττωμα. Παρόλο που είμαι 32 χρόνια σε αυτή τη δουλειά δεν έμαθα ποτέ τον βασικό κανόνα. Λέω πάντα τη γνώμη μου με θάρρος και ειλικρίνεια χωρίς να χαιδεύω αυτιά. Και το πληρώνω ακριβά...
Δεν ξέρω τι δουλειά κάνεις γι' αυτό δεν μπορώ να κρίνω τη δυσκολία της δουλειάς σου. Από τα γραφόμενα σου όμως είναι φανερό ότι δεν είσαι εκπαιδευτικός. Πώς μπορείς λοιπόν να κρίνεις κάτι που δεν έχεις βιώσει ποτέ; Πώς μπορείς εσύ να νιώσεις στο πετσί σου τις δυσκολίες της δικής μου δουλειάς; Αν βρίσκεσαι σε μια αίθουσα με 25 παραβατικούς εφήβους που σου κάνουν μπούλινκ και σε προκαλούν φταίεις εσύ γιατί δεν γίνεται μάθημα;
(Κάποιος είχε πει κάποτε ότι η διαφορά του θηριοδαμαστή από το δάσκαλο είναι ότι ο πρώτος κρατά μαστίγιο )
32 χρόνια είναι πολύς καιρός δεν νομίζεις; Αν με βοηθήσει ο θεός με καλή υγεία σε 1-2 χρόνια θα εγκαταλείψω με αξιοπρέπεια το επάγγελμα κλείνοντας τον κύκλο μου...
Ο καθένας επιλέγει το χρόνο και τον καιρό που πρέπει να μιλήσει...Το σύστημα μπορεί να κολακεύει τους μαθητές όμως με όλους εμάς που είμαστε μέλη του κάποτε μπορεί να γίνει ιδιαίτερα σκληρό...

Χρήστος Αρβανίτης
Fri May 24, 2019, 16:17:46
Αγαπητέ κ. Πόλη, δείτε και έναν άλλο χρυσό κανόνα, αυτόν του καθηγητή-δασκάλου που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα:
"Στο σχολείο μπορώ να κάνω ότι θέλω και κανένας δεν μπορεί να μου κάνει τίποτε" και "Κάθε φορά που διαλύω την τάξη για την πλάκα μου, φταίει ο μαθητής που δεν βρήκα τον τρόπο να του κινήσω το ενδιαφέρον και πρέπει να τον τιμωρήσουμε γιατί δεν είναι καλός"
Αντί να ζειτε στο πετσί σας μια κατάσταση που δεν αντιλαμβάνεστε πώς προέκυψε, ίσως είναι τυχερά τα παιδιά όταν καταφέρετε να βγείτε ζωντανός από το εν λόγω εκπαιδευτικό σύστημα. Εννοείται ότι δεν ευθύνεστε για όλα τα στραβά εσείς οι εκπαιδευτικοί, πολύ περισσότερο όμως δεν ευθύνονται οι μαθητές σας. Αν δεν σας αρέσει ο τρόπος που συμπεριφέρονται, δική σας δουλειά είναι να τους διδάξετε τον σωστό, γι’ αυτό λέγεστε δάσκαλοι, όχι μόνο για τη γραμματική, την ιστορία, την αριθμητική και τα θρησκευτικά-χριστιανικά. Και όσα έχετε να πείτε για το σύστημα, καλύτερα να τα πείτε τώρα, όσο είναι καιρός. Κάντε τους εργοδότες σας να καταλάβουν...

Μιχάλης Α. Πόλης
Fri May 24, 2019, 05:49:26
Ολα αρχίζουν με το "χρυσό" κανόνα του παραβατικού μαθητή, πολύ πριν το γυμνάσιο και το Λύκειο από το νηπιαγωγείο ακόμα....Ξέρετε αυτό τον κανόνα; Είναι ο ακόλουθος:
" Στο σχολείο μπορώ να κάνω ότι θέλω και κανένας δεν μπορεί να μου κάνει τίποτε " και "Κάθε φορά που διαλύω την τάξη για την πλάκα μου φταίει ο δάσκαλος που δεν βρήκε τον τρόπο να μου κινήσει το ενδιαφέρον και πρέπει να τον τιμωρήσουμε γιατί δεν είναι καλός"

Μιχάλης Α. Πόλης
Thu May 23, 2019, 21:31:35
Είσαστε πολύ τυχερός κύριε καθηγητά που φύγατε από την εκπαίδευση σε μια εποχή που το τέρας της παραβατικότητας δεν είχε ανδρωθεί ακόμα. Σήμερα οι εκπαιδευτικοί φτήνουν πραγματικά αίμα μέσα στα σχολεία. Μόνο όμως αυτοί που ζουν στο πετσί τους αυτή την κατάσταση μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ..
Αν καταφέρω να βγω ζωντανός από το εκπαιδευτικό σύστημα θα είμαι σε θέση να πω πολλά..

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
TEPAKFEB19
NEAPJUL17
INKPAIDEIA19
HPJETPRO
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
INTERCOLLEGE9
PROGNOSIS9
MARTIME
FORUMMARCH
global
CYIMASTER
Middlesex2016