KESJULY18

2019-02-28 13:37:51
Τάξη Ευαγόρα Παλληκαρίδη: «Όλα γυμνάσματα ανηφοριάς…»

Τάξη Ευαγόρα Παλληκαρίδη: «Όλα γυμνάσματα ανηφοριάς…»


ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΙΤΛΕΤΤΟΝ*

  Είναι μουσειακοί χώροι που χωρίζονται σε τομείς, που δίνουν τη δυνατότητα περιήγησης κι εξερεύνησης, που είναι επιβλητικοί εξωτερικά, που φιλοξενούν πλήθος εκθεμάτων. Είναι και μουσειακοί χώροι μοντέρνοι, μου έρχεται τώρα στο μυαλό το National Army Museum στο Λονδίνο, ένα μουσείο που άνοιξε τον Μάρτιο του 2017, ή το Slavery Museum στο Liverpool, χώροι που φιλοξενούν μέχρι και κινηματογράφο, ώστε να παρουσιάζουν στους επισκέπτες ποικίλες πτυχές του θέματός τους και να δίνουν τη δυνατότητα οπτικοποίησης και βιωματικής συμμετοχής. Η τάξη του ήρωα μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη, που εγκαινιάστηκε και λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2014 στο Λύκειο Α΄ Εθνάρχη Μακαρίου Γ΄ Πάφου (τότε Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου), ανήκει σε μια ιδιάζουσα κατηγορία μουσειακών χώρων. Είναι οι χώροι που από μόνοι τους αποτελούν έκθεμα και δεν χρειάζονται την προσθήκη και τη συμβολή της τεχνολογίας για να «μιλήσουν» στους επισκέπτες. Είναι οι χώροι στους οποίους ακολουθείται η φιλοσοφία της αφαίρεσης και της λιτότητας, η φιλοσοφία του να επιτρέπεις να γεννηθούν συναισθήματα κι αισθήματα. Η ίδια αυτή φιλοσοφία ακολουθήθηκε στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου ή το κρησφύγετο του Γρηγόρη Αυξεντίου. Και ναι, σε αυτούς τους μουσειακούς χώρους επιτυγχάνεται η απόλυτη βιωματική συμμετοχή, καθώς η γνωριμία με αυτούς γίνεται τελικά προσκύνημα.

  Η τάξη του Ευαγόρα αναδιαμορφώθηκε κι έγινε από τον συνάδελφο Πόλυ Πεσλίκα  διαρρύθμιση, ώστε να πάρει τη μορφή μιας τάξης διδασκαλίας του 1955 με τον σχετικό εξοπλισμό, αποχρώσεις και ατμόσφαιρα. Έμφαση δίνεται έκτοτε στα συναισθήματα κι όχι στον εκθεσιακό πλούτο, ο χώρος είναι ένα «πρωτογενές» έκθεμα που «μιλά» και «γεννά» συναισθήματα. Άλλωστε τα συναισθήματα συνδέθηκαν άρρηκτα με την αίθουσα αυτή στο γνωστό ποίημα του Φώτη Βαρέλη. Τα συναισθήματα που γεννά επιβεβαιώθηκαν μετέπειτα και στο ποίημα του Σοφοκλή Λαζάρου για τη «χωρίς πίνακα άδεια τάξη» όπου

«μονάχα μια μεγάλη άσπρη κιμωλία

στη ράχη σαράβαλου θρανίου του ΄55»

θυμίζει «τον κρεμασμένο μαθητή» που «μιλάει» στον καθηγητή του, το «φάντασμα που κάθεται στην έδρα» και «του ζητάει επίμονα να πει Ελληνική Ιστορία».

  Τα συναισθήματα τα βλέπω κάθε χρόνο, ιδιαίτερα την άνοιξη, λίγο πριν από τα γενέθλια του ήρωα και μέχρι να μυρίσει Πάσχα κι Ανάσταση. Τα βλέπω «πα στα κλαμένα νιάτα», στα μάτια των μαθητών, κυρίως των μικρών μαθητών των δημοτικών σχολείων, που φεύγουν συγκινημένοι ή ρωτούν λαίμαργα για ακόμα πιο πολλές πληροφορίες, περιστατικά και λόγια του. Τα βλέπω στα 84 μέχρι σήμερα σχόλια στο βιβλίο επισκεπτών. Η αδελφή του επιβεβαίωνε λίγα χρόνια πριν την ορθότητα αυτής της λειτουργίας του χώρου, την ανάγκη διατήρησης αυτής της απλότητας που ταίριαζε και στον ίδιο (μιας δωρικής απλότητας, ενός δωρικού λυρισμού και συνάμα μιας λυρικής δωρικότητας), όταν έλεγε «ευχαριστώ που αγαπάς», «ευχαριστώ που αγαπάτε τον Ευαγόρα».

  Η αγάπη όσων υπηρετούμε, μα κυρίως όσων επισκέπτονται την αίθουσα είναι το ουσιαστικότερο αποτέλεσμα που μπορεί να προκύψει από μια επίσκεψη σε μουσειακό χώρο. Αγάπη. Επειδή αυτό που συντελείται εκεί μέσα και ύστερα είναι μια μετουσίωση. Η συγκίνηση μετουσιώνεται σε αγάπη. Το συναίσθημα μετουσιώνεται σε αίσθημα, ακολούθως το αίσθημα μετουσιώνεται σε συνείδηση, κάτι αναντίρρητα πιο βαθύ και γόνιμο. Γόνιμο γιατί όπως λέμε στους μαθητές μας οι ήρωες δεν μας ζητούν να πεθάνουμε. Αν όμως τους αγαπάμε, αν τους καταλαβαίνουμε, θα τους θυμόμαστε, κι αν τους θυμόμαστε, θα γινόμαστε λίγο πιο χρήσιμοι στον τόπο μας και στον κόσμο, ο καθένας με τον τρόπο του.

  Οι ξεναγήσεις γίνονται πάντοτε με αναφορά σε πρωτογενές υλικό εντός ενός πρωτογενούς περιβάλλοντος. Καταβύθιση σε αλήθειες. Όπως ότι το αποχαιρετιστήριο γράμμα του δεν διαβάστηκε ποτέ μέσα στην τάξη όπως ήταν η επιθυμία του, ολόκληρο το τελετουργικό ανάγνωσης στο οποίο συμμετείχαν περισσότεροι από 60 μαθητές του Σχολείου. Καταβύθιση στην ιστορία του Σχολείου. Όλα, οι μαρτυρίες των συμμαθητών του, οι μαρτυρίες όσων τον έζησαν κι έγραψαν για εκείνον, οι μαρτυρίες των αδελφών του, μα περισσότερο τα γραπτά του, όλα γυμνάσματα ανηφοριάς, όλα μ’ ένα ανατριχιαστικά γνήσιο προαίσθημα ότι «κάτι ήξερε ο νουνός του περί του μέλλοντός του για να επιμένει να του δώσει το όνομα του βασιλιά της Σαλαμίνας», μα και μ’ ένα προαίσθημα θανάτου που φτάνει ως το σημείο να ζητήσει από τους συμμαθητές να του σκορπίσουν στον τάφο «λίγα λουλούδια του Μαγιού».

  Ήταν μια ολόκληρη εποχή εκείνη του Ευαγόρα, εκείνη που αποτυπώνεται και στο ανέκδοτο χρονικό του Μιλτιάδη Παλληκαρίδη (σημειώσεις του πατέρα του), η εποχή του δωρικού λυρισμού και της λυρικής δωρικότητας, η εποχή των ηρώων που ήταν άνθρωποι και των ανθρώπων που μπορούσαν να γίνονται ήρωες. Εκείνη η εποχή, εκείνο το χθες των απλών, στρογγυλών λουλουδιών, των απλών, στρογγυλών λόγων, των απλών, στρογγυλών πράξεων, αποτυπώνεται σε κάθε σωματίδιο σκόνης στην τάξη του. Εμείς το εισπνέουμε, το συλλαμβάνουμε και το μεταλαμβάνουμε.

«Όμορφο χθες,

γιατί να φύγεις τόσο γρήγορα;»

*Φιλόλογος

Λύκειο Α΄ Εθνάρχη Μακαρίου Γ΄ Πάφου

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου Γεωργία Παλληκαρίδου Ποσπορή.


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΙΩΣΗΦ
Sat March 02, 2019, 22:06:19
ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΕΝΝΗΣΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΩΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ. ΤΟ ΒΙΟΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΥΑΓΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΙΤΛΕΤΤΟΝ ΜΕΤΟΥΣΙΟΝΕΤΑΙ ΣΕ ΦΑΡΟ ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
TEPAKFEB19
NEAPJUL17
INKPAIDEIA19
HPJETPRO
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
INTERCOLLEGE9
PROGNOSIS9
MARTIME
FORUMMARCH
global
CYIMASTER
Middlesex2016