KESJULY18

2018-09-05 10:24:53
Στης πίκρας «την ολόμαυρη ράχη»

Στης πίκρας «την ολόμαυρη ράχη»


ΤΗΣ ΡΕΒΕΚΚΑΣ ΣΙΕΚΚΕΡΗ*

Σε  τραπέζι. Με το καλησπέρα σας, καληνύχτα σας. Η ερώτηση σε τόνο υψηλά επικριτικό: «E, τελικά θα τα ανοίξετε τα σχολεία;» Και χωρίς να περιμένει την απάντηση ο ενάγων. «Μα καλά, ξέρετε τι έπρεπε να σας κάνουν; Να σας απολύσουν όλους και να προσλάβουν άλλους.. Καλύτερους. Ποιος ήταν, ρε, που το έκανε; Ο Ρήγκαν; Όλους τους απολύσαν». Αυτά. Η απάντηση του ήταν εντελώς αδιάφορη. Αν και την πήρε. «Γιατί δεν αρχίζουν με τους τραπεζικούς;» (Τραπεζικός γαρ ..) Μετά το τραπέζι συνεχίστηκε σε νεκρική σιωπή. Με το ζόρι κατεβαίνουν οι μπουκιές …. Μετά το θυμό, καταιγιστικό το συναίσθημα της πίκρας.. Πικρή η σούβλα, πικρές οι πατάτες και πικρό το γλυκό.

Τις προάλλες πάλι μετά τη μεγαλειώδη εκδήλωση διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών έτυχε να πάμε κάπου για σουβλάκι και μερικοί από μας φορούσαμε την φανέλα με το σλόγκαν «Όχι στην διάλυση του δημόσιου σχολείου». Μόλις μας είδε ο κόσμος εκεί, είχα την εντύπωση ότι αν δυο- τρεις βαρυποινίτες με την πορτοκαλιά φόρμα και αλυσίδες στα πόδια και στα χέρια έκαναν είσοδο στο συγκεκριμένο χώρο, λιγότερο βαρύ θα ήταν το κλίμα. Με το που κάτσαμε, μια κοπελιά γύρισε με τρόπο εριστικό και μας είπε: «Θα μας πείτε  τελικά τι επιτέλους θέλετε;» Της είπαμε. Όλα της τα εξηγήσαμε με το νι και με το σίγμα, όλα για τα πολλαπλά καθήκοντα του υπεύθυνου καθηγητή και το κριτήριο της αρχαιότητας, για τις δύσκολες συνθήκες εργασίας καθώς και για τον μεγάλο αριθμό μαθητών ανά τμήμα. Φάνηκε πως κατάλαβε και έμεινε πίσω και συζητούσε μαζί μας. Αποχωρώντας, μας αποκάλυψε ότι βασικά τα ήξερε γιατί είχε συγγενείς εκπαιδευτικούς, αλλά ήθελε να διασταυρώσει τις πληροφορίες. Κάτι σαν cross examination, κάτι που ενδείκνυται σε περιπτώσεις δίκης των κατά συρροή δολοφόνων. Στη δική μας περίπτωση δηλαδή.

Τις μέρες που περνάτε από τις συνεργατικές τράπεζες και παντού ερημιά, τις μέρες που στις Α.Τ.Μ. βλέπετε ότι δεν γίνεται ανάληψη μετρητών και όλα εκείνα τα κτήρια καμάρι όλων των ντόπιων κοινοτήτων παραμένουν βουβά, ενώ εκατοντάδες υπάλληλοι είδαν τα όποια εργασιακά σχέδια τους για το μέλλον να πηγαίνουν περίπατο, αυτές τις μέρες ο κόσμος φτύνει εμάς. Τώρα που από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες βλέπουμε καμπόσους κορδωμένους να βάζουν το χέρι στο Ευαγγέλιο και να λένε πράγματα και θάματα … μέχρι και σε πεθαμένους έδιναν δάνεια, μέχρι και εκκλησίες και κοιμητήρια έβαζαν εγγύηση και η κοινωνία το προσπερνά στο ντούκου, τι να πω; Παρεμπιπτόντως, μην περάσετε νύχτα από το κοιμητήριο γιατί θα ακούσετε περίεργους θορύβους από μέσα. Είναι τα κόκκαλα των μακαριτών των παππούδων μας που έφτυσαν αίμα για να ιδρύσουν συνεργατικές στα χωριά μας και τις πόλεις μας. Για μια πιο δίκαιη αντιμετώπιση του αγροτικού και φτωχού κόσμου. Είναι τα κόκαλα τους που τρίζουν.

Αυτές τις μέρες η κοινωνία, αντί να ψάξει για υπεύθυνους αυτής της κατάστασης, να απαιτήσει  δικαιοσύνη, να ρωτήσει πού θα βρεθούν όλα αυτά τα λεφτά για να καλυφτούν τα δάνεια του συνεργατισμού, να διερωτηθεί  πώς η τρύπια τσέπη τους θα αντέξει τα δυσβάστακτα βάρη ασχολείται  με το κρέμασμα των καθηγητών…

Φανταστείτε την πιο κάτω εικόνα: Koλοσσαίο Κύπρος. (Ναι και στην Κύπρο έχουμε Κολοσσαίο σύγχρονης μάλιστα μορφής). Ένα άρμα με οδηγούς τους κυβερνώντες και καμτσίκι τους δημοσιογράφους μας τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα σέρνοντας στο έδαφος ένα δύστυχο εκπαιδευτικό … Οι σάρκες του στάζουν αίμα καθώς το πλήθος αλαλάζει με ενθουσιασμό…. Κάπως έτσι και εμείς αυτές τις μέρες αισθανόμαστε… Δύστυχοι που κάποιοι τους χλευάζουν με όλους τους τρόπους. Προσέξατε τον τρόπο αντιμετώπισης που έχουν οι συνδικαλιστές μας από τους δημοσιογράφους; Τα ειρωνικά χαμόγελα, οι τάχαμου ερωτήσεις παγίδα και η απόλυτη άρνηση να δεχτούν οποιεσδήποτε εξηγήσεις… Η λέξη αντικειμενικότητα δεν υπάρχει στο λεξικό αυτών των ανθρώπων που εργολαβικά ξηλώνουν ολόκληρο το έργο του εκπαιδευτικού κόσμου εκμηδενίζοντας το ενώ προσπερνούν με χάρη τα του συνεργατισμού. Σε αυτό τον κόσμο που αν είσαι μικρός κλέφτης πας φυλακή, αν είσαι μεγάλος κλέφτης γίνεσαι ίνδαλμα…

Έτσι στις μέρες μας εντός και εκτός των τηλεοπτικών μέσων, των εφημερίδων και του Facebook βλέπουμε να χάνεται ολόκληρο το έργο των εκπαιδευτικών, η προσφορά τους να φαίνεται ανύπαρκτη μέσα στον πακτωλό δηλώσεων μίσους για τους περίφημους δύο μήνες άδειας…. Τι ενοχλεί τον εκπαιδευτικό κόσμο πιο πολύ; Μα τι άλλο από το ΘΑΝΑΣΙΜΟ πλήγμα στην αξιοπρέπεια τους…Ένα πλήγμα που δίχως άλλο θα έχει σοβαρό αντίκτυπο στην επιβίωση του δημόσιου σχολείου…Τι είναι εκείνο που μένει; Μια απέραντη πίκρα στης πίκρας «την ολόμαυρη ράχη….»

Υποσημείωση: Tο έχουμε πει πολλές φορές και θα συνεχίσουμε να το λέμε.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ.

*Εκπαιδευτικός Μέσης


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
CUTSEPT2018
NEAPJUL17
TEPAK-KENESTHESEIS
INTERCOLLEGE
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
PAJUNE18
PROGNOSIS9
AIGAIA
MARTIME
FORUMMARCH
OLYMPION2017
iky2018
ALEXANDERJULY18
OPAPCYPRUS
MOECEE
Middlesex2016

microsoft1718