KESJULY18

2018-08-27 09:50:07
Αnti-post ή αλλιώς… η  ώρα της σταγόνας;

Αnti-post ή αλλιώς… η ώρα της σταγόνας;


ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΣΠΑΝΟΥ*

Ο Μωχάμεντ Μπουαζίζι (Μ.Μ.), ένας 26χρονος πλανόδιος πωλητής λαχανικών, κάτοικος μιας πόλης στην Βόρεια Τυνησία αυτοπυρπολείται έξω από το Δημαρχείο της πόλης του στις 17 Δεκεμβρίου του 2010. Τι είχε όμως προηγηθεί για να φτάσει σε αυτή την ακραία πράξη; Η αστυνομία εκείνη τη μέρα είχε οδηγίες να κατάσχει τους πάγκους και τα προϊόντα από όποιο πωλητή δεν είχε τη σχετική άδεια. Ο Μ.Μ., προστάτης εξαμελούς οικογένειας, δεν κατάφερε να μαζέψει τα λεφτά για να πληρώσει το σχετικό πρόστιμο των 10 δηναρίων (περίπου 7 δολάρια). Έτσι ο αξιωματικός της αστυνομίας έκανε κατάσχεση τόσο του πάγκου όσο και των λαχανικών του. Προηγουμένως, όμως, τον ξυλοφόρτωσε άγρια μπροστά στα μάτια όσων εκείνη τη μέρα ψώνιζαν στην αγορά. Ο Μ.Μ. αισθανόμενος ντροπή σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στο Δημαρχείο για να διαμαρτυρηθεί.

 Έλπιζε ότι κάπως θα κατάφερνε να βρει το δίκαιό του. Όμως και εκεί του φέρθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Αισθανόμενος την απαξίωση και χωρίς άλλα μέσα για να διεκδικήσει το δίκαιό του, άσκησε βία προς τον ίδιο του τον εαυτό. Επέστρεψε μια ώρα αργότερα και μπροστά στο κτήριο του Δημαρχείου λούστηκε με βενζίνη και στη συνέχεια αυτοπυρπολήθηκε. Λίγες μέρες μετά, ο Μ.Μ. πέθανε στο νοσοκομείο συνεπεία των εγκαυμάτων του. Μέχρι τώρα αυτή είναι άλλη μια τραγική ιστορία, τίποτα άλλο. Όμως όχι! Η είδηση του περιστατικού διαδόθηκε μέσω των κοινωνικών δικτύων και πυροδότησε μια παρατεταμένη περίοδο αστάθειας στη χώρα με διαδηλώσεις. Διαδηλώσεις συμπαράστασης έγιναν και τις γειτονικές χώρες με αποτέλεσμα οι πορείες να εξελιχθούν σε λαϊκές εξεγέρσεις με αιτήματα για εκδημοκρατισμό και απαλλαγή από την κρατική καταπίεση. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανέλαβαν ρόλο διαμεσολαβητή ανάμεσα στους πολίτες και την είδηση. Μέσω της νέας τεχνολογίας ήταν εφικτό για πρώτη φορά να αυτό-οργανωθεί η μέχρι τότε απούσα κοινωνία των πολιτών και να πραγματοποιηθούν ογκώδεις πορείες διαμαρτυρίας και απεργίες. Παρακάμφθηκε το αλλοτινό μονοπώλιο των κρατικών μέσων ενημέρωσης και (παρα)πληροφόρησης.

Το περιστατικό, ενός κατά τα άλλα ασήμαντου πλανόδιου πωλητή λαχανικών στη Βόρεια Αφρική, αποδεικνύεται αξιοσημείωτο, αν αναλογιστεί κανείς ότι η πράξη ενός περιφρονημένου από το σύστημα ανθρώπου αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι μιας συλλογικής αγανάκτησης. Η απονενοημένη του πράξη εκκίνησε - άθελά του - αυτό που στη συνέχεια ονομάστηκε ως Αραβική Άνοιξη (Arab Spring), ένα πολιτικό κίνημα για εκδημοκρατισμό σε Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική. Τα υπόλοιπα που ακολούθησαν με την κρατική βία κατά πολιτών και τον εντέλει διωγμό του Τυνήσιου προέδρου στη Σαουδική Αραβία, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο, αποτελούν κομμάτι της ιστορίας που δεν θα με απασχολήσει τώρα, όπως και δεν θα ασχοληθώ και με τα αποτελέσματα της Αραβικής Άνοιξης. Ας το κάνουμε αυτό οι διεθνολόγοι.

Παρόλα αυτά, η περίπτωση του Μ.Μ. θεωρώ ότι έχει μια ξεχωριστή σημειολογία αναφορικά με το τι συνέβη αυτό το καλοκαίρι στο νησί σε σχέση με τα τεκταινόμενα στον χώρο της οικονομίας και της παιδείας. Και εξηγούμαι: ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην παρούσα κόντρα ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς και κυβέρνηση ήταν σημαντικός και καθοριστικός. Η άμεση πρόσβαση στην πληροφόρηση για τα διαδραματιζόμενα στον διάλογο, τα γκρουπ ανταλλαγής απόψεων και η διοργάνωση δύο πορειών διαμαρτυρίας μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα δημιούργησαν μια πρωτόγνωρη δυναμική και ενίσχυσαν περαιτέρω τόσο την αγανάκτηση όσο και τη μετέπειτα αθρόα προσέλευση πολιτών σε αυτές. Φυσικά δεν έλειψαν τα διαδικτυακά ρεζιλίκια, η έλλειψη αυτοσυγκράτησης από κάποιους με θεσμικό μανδύα (βλέπε Γενικό Ελεγκτή) και μη. Κρατώ ως θετικό στοιχείο, όμως, το ότι αναδείχθηκε μια νέα πολυπληθής κοινότητα πολιτών που ευτυχώς τις πλείστες φορές επιχειρηματολογεί και στον δημόσιο της λόγος εξωτερικεύει μια αγανάκτηση (αν και καθυστερημένα) σε σχέση με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, το οποίο μέσα από ασαφείς διαδικασίες και στη βάση ενός πελατειακού κορπορατισμού κυβερνά τη χώρα από την Ανεξαρτησία και μετά.

Είναι προφανές πως οι πολιτικοί/κυβερνητικοί αυτοσχεδιασμοί και προτάσεις δρομολογήθηκαν με δεδομένο ότι θα έχουν τη γνωστή ομαλή ‘διαδρομή’ αποδοχής και υιοθέτησης. Κανείς δεν υπολόγισε αλλιώς τα πράγματα! Απέτυχαν όμως οι προβλέψεις και το πιθανότερο είναι τα πράγματα να οδηγηθούν – αν δεν έχουν ήδη οδηγηθεί - σε μια ολική σύρραξη στην εκπαίδευση με ευρύτερες κοινωνικές παρενέργειες. Η επίσημη πλευρά πόνταρε λανθασμένα στη συνήθη νηνεμία και απάθεια της μέχρι πρότινος ατροφικής κοινωνίας πολιτών και στην έλλειψη αντανακλαστικών στα οποία μας συνήθισε μέχρι τώρα. Μήπως τελικά έχουμε να κάνουμε και στην περίπτωσή μας με τη σταγόνα που ξεχείλισε το ήδη γεμάτο ποτήρι αγανάκτησης, όπως συνέβη στην περίπτωση του Τυνήσιου απαξιωμένου λαχανέμπορα;

Σίγουρα οι εκπαιδευτικοί δεν πρόκειται να μετατραπούν στον τιμώμενο πλέον ήρωα της τυνησιακής επανάστασης. Ούτε θα μιμηθούν την πράξη του, αν και θα βόλευε μερικούς στον λόφο ώστε να αδειάσουν μερικές θέσεις! Μάλλον δεν υπολόγισαν με ποιους τα έβαλαν! Δεν πρόκειται για τα δασκαλούδκια και δασκαλούες που νόμιζαν! Μετά τα κουρέματα, την ευρύτερη διαφθορά θεσμών, τη μη τήρηση διαδικασιών, το ‘κρύψε να περάσουμε’, το ‘ας το έβρει από άλλο’, υπομονή γιοκ! Έγιναν αποκοπές στους μισθούς και άκουγες το ‘εντάξει αφού είναι για το συλλογικό καλό!’. Διότι σε αυτή την επαγγελματική ομάδα ευδοκιμεί το σπάνιο φρούτο που λέγεται «αν δεν το κάνω εγώ, τότε ποιος;». Ρομαντικές ανοησίες τελικά σε μη ρομαντικούς καιρούς! Μας πείσατε ότι εμείς θα σώσουμε τον τόπο και σηκώσαμε το γάντι. Επήξαμε μέσα σε μικροσκοπικές τάξεις με 25 μαθητές/τριες διαφορετικών ικανοτήτων, χωρίς κλιματιστικά και τις απαραίτητες υποδομές. Το αίσθημα συλλογικής ευθύνης μας έλεγε να κάνουμε υπομονή και στο μεταξύ  - κυπριακά ‘εσσωπίναμε’ – διότι θεωρούσαμε ότι δεν μπορεί κάτι θα αλλάξει σύντομα! Και σε όλα αυτά καμία λογοδοσία από το κράτος, ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού, για το τι απέγιναν τα χρήματα από τις αποκοπές που χρεωθήκαμε για ένα οικονομικό έγκλημα στο οποίο δεν ευθυνόμασταν. Και τώρα που πάμε καλύτερα (εσείς το λέτε αυτό όχι εμείς) πού είναι αυτά τα λεφτά που σας γλυτώσαμε για να επενδυθούν στην παιδεία; Εμείς δεν ζητήσαμε χρήματα για τους εαυτούς μας. Αν και αυτό θέλετε να περάσετε ως μήνυμα στην κοινή γνώμη.

Όχι, ζητούμε ένα καλύτερο σχολείο με ασφάλεια, σωστές υποδομές, προγράμματα επιμόρφωσης, εκπαιδευτικό υλικό, πολιτικές για αντιμετώπιση της παραβατικότητας, νέο σχέδιο αξιοκρατικής αξιολόγησης. Βλέπετε να αφορούν λεφτά για εμάς αυτά τα αιτήματα; Δεν ζητήσαμε ούτε δέκα, ούτε είκοσι, ούτε τριάντα ευρώ περισσότερα! Εξάλλου δεν γίναμε εκπαιδευτικοί για να γίνουμε πλούσιοι. Αν αυτό θέλαμε, θα γινόμασταν CEO (σικ) και μην νομίζετε ότι δεν θα τα καταφέρναμε! Είμασταν ο ‘ανθός’ των αποφοίτων τις χρονιές της αποφοίτησής μας από τα λύκεια. Θα μπορούσαμε να γίνουμε τα πάντα! Ακόμα και αστροναύτες! Και μην γελάτε, φτάνει να το θέλαμε! Γίναμε ό,τι γίναμε χωρίς χάρες και ρουσφέτια! Δεν στείλαμε κανένα συγγενή να κλαφτεί σε κανένα πολιτικό κόμμα για να μας βρουν δουλειά ή για να μας δοθούν πόντοι στα γραπτά των εισαγωγικών εξετάσεων! Όλα ήταν με την αξία μας! Και αυτό το πράγμα δεν μας το συγχωρούν! Στα μάτια του εγχώριου κομματικού συστήματος είμαστε μάλλον πολύ θρασείς και αυτό πληρώνουμε!

*Εκπαιδευτικός


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Αστερω Χατζησαββα
Mon August 27, 2018, 13:45:53
Mπραβο. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ. ΜΑΣ ΕΚΦΡΑΖΕΤΕ ΑΠΟΛΥΤΑ.
Στεκομαι ειδικα στο γεγονος, πως οποια θεση εχουμε στη δημοσια εκπαιδευση ΤΗΝ ΠΗΡΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΜΑΣ.

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
CUTSEPT2018
NEAPJUL17
KYPRIA2018
INTERCOLLEGE
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
PAJUNE18
PROGNOSIS9
AIGAIA
MARTIME
FORUMMARCH
OLYMPION2017
iky2018
ALEXANDERJULY18
OPAPCYPRUS
MOECEE
Middlesex2016

microsoft1718