KESJULY18

2018-08-18 10:34:27
Το μαύρο καλοκαίρι της Δημόσιας Παιδείας … και μια αχτίδα φωτός

Το μαύρο καλοκαίρι της Δημόσιας Παιδείας … και μια αχτίδα φωτός


ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ*

Δύο μόνο εβδομάδες πριν ανοίξουν τα σχολεία, μπορεί να λεχθεί αφενός ότι περάσαμε ένα δύσκολο ή, για να αποτυπώσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τα συναισθήματα ειδικά των εκπαιδευτικών, μαύρο καλοκαίρι για τη Δημόσια Παιδεία και αφετέρου ότι οδεύουμε προς μία αβέβαιη σχολική χρονιά 2018-2019, η οποία επί του παρόντος είναι μετέωρη. Ενώ επικρατεί τεράστια αβεβαιότητα για την έναρξη και την εξέλιξη του νέου σχολικού έτους, υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα για τον υπεύθυνο αυτής της κατάσταση, που δεν είναι άλλο από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.

Ενός Υπουργείου, που αντί να αξιοποιήσει την περίοδο μεταξύ των δύο σχολικών ετών για την επίλυση υπαρκτών προβλημάτων (Αναλυτικά Προγράμματα, Ασφάλεια και Υγεία, Κανονισμοί Λειτουργίας Σχολείων κ.ά.) και τη διευθέτηση εκκρεμοτήτων (π.χ. Εξετάσεις Τετραμήνων), επέλεξε σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο, χωρίς πειστικό λόγο και με απαράδεκτη επιχειρηματολογία να βάλει φωτιά στη Δημόσια Παιδεία, με απρόβλεπτες ακόμα συνέπειες.

Σε λάθος χρόνο, επειδή η λήψη αποφάσεων που επηρεάζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό τη στελέχωση των σχολείων δεν λαμβάνονται στις αρχές του καλοκαιριού, αν βέβαια μιλάμε για διαμόρφωση εκπαιδευτικής πολιτικής με ορθολογικό σχεδιασμό και προγραμματισμό, ακόμα και αν είναι συμφωνημένες. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ζητήματα που είναι  εκ των προτέρων δεδομένο ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις, όπως τα μέτρα που αποφάσισε το Υπουργείο Παιδείας με τη στήριξη της Κυβέρνησης. Προφανώς, οι εμπνευστές των μέτρων επένδυσαν στις καλοκαιρινές διακοπές των εκπαιδευτικών, για να περάσουν τις αποκοπές που αποφάσισαν χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις. Στην πράξη αποδείχτηκε ότι λογάριασαν λάθος.  

Με λάθος τρόπο, αφού τα μέτρα προωθήθηκαν μονομερώς και χωρίς να  προηγηθεί κανένας διάλογος με τους εμπλεκόμενους φορείς, οι οποίοι κλήθηκαν εσπευσμένα στις 2 Ιουλίου για να ενημερωθούν απλώς για προειλημμένες αποφάσεις, που οδηγήθηκαν για έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο δύο μέρες αργότερα, στις 4 Ιουλίου.

Χωρίς πειστικό λόγο, αφού μέχρι σήμερα το Υπουργείο Παιδείας και η Κυβέρνηση δεν έδωσαν καμία πειστική απάντηση για τους λόγους που επέβαλαν τη λήψη των συγκεκριμένων αποφάσεων τη δεδομένη στιγμή. Μιλάνε για τις συστάσεις του Γενικού Ελεγκτή και ξεχνούν ότι δεν τις ακολουθούν σε δεκάδες άλλα θέματα. Αναφέρουν ζητήματα προϋπολογισμού και ξεχνούν (ή μάλλον θέλουν να ξεχάσουμε) τα €7.000.000.000 που έδωσαν λίγες μέρες νωρίτερα στον Συνεργατισμό ως προίκα για την Ελληνική Τράπεζα που θα τον αναλάβει. Τα 7 εκατομμύρια των αποκοπών στην Παιδεία ωχριούν μπροστά στα 7 δισεκατομμύρια για την Τράπεζα. Βέβαια η Τράπεζα είναι ιδιωτική και η Παιδεία δημόσια, γεγονός που βοηθάει ίσως στην ερμηνεία των αποφάσεων.   

Με απαράδεκτη επιχειρηματολογία, αφού ο επίσημος εργοδότης, το κράτος, για να δικαιολογήσει τις αποφάσεις του, έχει απαξιώσει και απογοητεύσει με τον χειρότερο τρόπο τους εκπαιδευτικούς. Το καλοκαίρι που πέρασε ζήσαμε μια πρωτόγνωρη και ανεπίτρεπτη συλλογική στοχοποίηση μιας ολόκληρης ομάδας εργαζομένων, των εκπαιδευτικών, με ανυπολόγιστες ακόμα συνέπειες. Πέρα από τη βάναυση προσβολή του κύρους και της αξιοπρέπειάς των εκπαιδευτικών, που επιβάλλει τη λήψη νομικών μέτρων εναντίον όσων συμμετείχαν σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση, προκύπτουν τα εξής ερωτήματα. Ποιοι θα διδάσκουν φέτος και τα επόμενα χρόνια τα παιδιά μας; Με ποιους θέλουμε να πετύχουμε τη βελτίωση των μαθησιακών αποτελεσμάτων και την επιδιωκόμενη αναβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου; Δεν είναι οι ίδιοι εκπαιδευτικοί που σήμερα εξευτελίζονται, λοιδορούνται, απαξιώνονται; Σε ποια χώρα, ποια μεταρρύθμιση ή αλλαγή πέτυχε χωρίς τους εκπαιδευτικούς;

Όλος αυτός ο παραλογισμός που ζούμε από τις 2 Ιουλίου και εντεύθεν βαφτίστηκε «εξορθολογισμός». Πρόκειται για έναν ακόμα «ηχηρό» όρο του νεοφιλελεύθερου λεξιλογίου, που «διαπνέεται από έντονο οικονομίστικο ύφος, ορθολογική λειτουργικότητα, νεο-φιλελεύθερες αξίες και μια επιχειρησιακή ηθική» (Καζαμίας, 1997: 94)[i], πίσω από τον οποίο καλύπτονται με εύσχημο τρόπο οι περικοπές και ο περιορισμός του κοινωνικού κράτους. Στην προκειμένη περίπτωση, ο εύηχος «εξορθολογισμός» έρχεται να σκεπάσει τη μείωση θέσεων εργασίας, τον περιορισμό πολύτιμων και αναγκαίων υπηρεσιών που παρέχουν στους μαθητές οι Υπεύθυνοι Τμήματος και τα διευθυντικά στελέχη των σχολείων, την κατάργηση του συνδικαλισμού. Πρόκειται για έναν «εξορθολογισμό» που ανατρέπει αποφάσεις και δεσμεύσεις της ίδιας Κυβέρνησης. Συγκεκριμένα, η Κυβέρνηση είχε αναφέρει δημόσια συγκεκριμένους αριθμούς διορισμών με την εφαρμογή του νέου συστήματος, τους οποίους τώρα περιορίζει. Αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «εξορθολογισμός» αλλά κοροϊδία.

Ένα πάντως είναι δεδομένο από τώρα. Ο «εξορθολογισμός» που προωθείται, με το συγκεκριμένο περιεχόμενο και τρόπο, δεν βοηθάει τα παιδιά μας. Οι αρνητικές παρενέργειες του καλοκαιρινού «εξορθολογισμού»-παραλογισμού είναι ήδη δεδομένες. Το επίπεδό των αρνητικών συνεπειών δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο και θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις των επόμενων ημερών. Βλέποντας, όμως, τις τελευταίες επιστολές του Υπουργείου Παιδείας, δεν μπορούμε να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι ότι θα περιοριστεί το επίπεδο της ζημιάς.

Μέσα στο μαύρο και ζοφερό κλίμα του καλοκαιριού για τη Δημόσια Παιδεία, αναδύθηκε και μια αχτίδα φωτός ελπίδας, η μόνη ίσως επιτυχία του «εξορθολογισμού». Το εκπαιδευτικό και κοινωνικό κίνημα για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου. Λειτούργησαν τα υγιή αντανακλαστικά των ανθρώπων που νιώθουν ότι κινδυνεύει να χαθεί κάτι πολύτιμο, το υπέρτατο αγαθό της Δημόσιας Παιδείας. Το ενωμένο εκπαιδευτικό και κοινωνικό κίνημα είναι ευθύνη όλων μας να το διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Γι’ αυτό θέλουν να το διασπάσουν. Δεν θα τα καταφέρουν. Θα συνεχίσει τον αγώνα υπεράσπισης του Δημόσιου Σχολείου και είναι καταδικασμένο να πετύχει. Για το καλό των παιδιών μας και για την αξιοπρέπειά μας! Επόμενη συνάντηση: 28/8…    

*Εκπαιδευτικός

Πρόεδρος Προοδευτικής Κίνησης Καθηγητών

[i] Καζαμίας, Α. (1997). Παγκοσμιοποίηση και εκπαιδευτικές κουλτούρες στην ύστερη νεοτερικότητα: το σύνδρομο του Αγαμέμνονα. Στο: Γράβαρης, Δ. & Παπαδάκης, Ν. (1997) (επ.). Εκπαίδευση και Εκπαιδευτική Πολιτική, Μεταξύ Κράτους και Αγοράς, Αθήνα: Σαββάλας, σσ.89-111. 


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Sat August 18, 2018, 12:19:14
Κ.Κωνσταντοπουλε αναφερθήκατε στο ενδεχόμενο λήψης νομικών μέτρων κατά όσων καταρράκωσαν κ διέσυραν την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών. Αν όντως αυτό που γράψατε το εννοείτε, συγχαρητήρια. Πρέπει να αποκατασταθεί το κύρος κ η αξιοπρέπειά μας.

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
CUTSEPT2018
NEAPJUL17
MIMSEPT
INTERCOLLEGE
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
PAJUNE18
PROGNOSIS9
MARTIME
FORUMMARCH
OLYMPION2017
iky2018
ALEXANDERJULY18
OPAPCYPRUS
MOECEE
Middlesex2016