KESJULY18

2018-07-12 11:24:17
Περί παίδων αγωγής (πρβ. φιλόσοφος Πλούταρχος) ή Περί διδασκάλων ψυχολογικών (πρβ. κ. Κ. Χαμπιαούρη)

Περί παίδων αγωγής (πρβ. φιλόσοφος Πλούταρχος) ή Περί διδασκάλων ψυχολογικών (πρβ. κ. Κ. Χαμπιαούρη)


ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΜΑΡΙΝΟΥ*

(ΜΕΡΟΣ Α΄)

Εις μεν τον πατέρα μου οφείλω το ζην, εις δε τον διδάσκαλό μου το ευ ζην.

Μ. Αλέξανδρος

Παιδεία και Πολιτισμός. Έννοιες αλληλένδετες. Αγαθά ανεκτίμητα. Έτσι λένε. Κι εγώ το πίστευα από μικρή, έτσι με μεγάλωσαν, μπορεί πάλι να ήταν και κληρονομικό, μπορεί και να μου το εμφύσησαν οι δικοί μου καθηγητές που ποτέ δεν έβρισα, ούτε καν θυμάμαι να είχα αυθαδιάσει στο πρόσωπό τους – ούτε φανερά, ούτε και κρυφά –, και, σίγουρα, δεν είχα ακούσει ποτέ τους δικούς μου γονείς – που σημειωτέον δεν ήταν καθηγητές και που προσπαθούσαν μετά τον Πόλεμο να σταθούν στα πόδια τους και να ξεκινήσουν από το μηδέν, χωρίς να υπολογίσουν την πραγματική κρίση όταν έστηναν οικογένεια – να κατηγορήσουν αυτούς για πιθανές δικές μου ή των αδελφιών μου σχολικές αποτυχίες ή δικές τους αδυναμίες να με στηρίξουν στα μαθήματα, ακριβώς γιατί δεν ήταν καθηγητές. Για ένα μόνο χρεώνω με πικρία τη μάνα μου: που έλεγε «Διάβαζε για να γίνεις Δασκάλα». Αυτό θα την έκανε περήφανη γιατί μες το μυαλό της, ο Δάσκαλος έχαιρε εκτίμησης, ήταν σύμβολο Αξιοπρέπειας και Ήθους. Και, αν και σπούδασα κάτι άλλο – γιατί κανείς ποτέ δεν σπουδάζει Δάσκαλος ή Καθηγητής ή Εκπαιδευτής (Επιστήμες και Τέχνες σπουδάζει ο κόσμος) – έγινα δασκάλα και, συν τω χρόνω, μού έχει απομείνει μια ελάχιστη αξιοπρέπεια και ένα μηδαμινό, καταρρακωμένο ήθος, γιατί πόσα να αντέξουν κι αυτά, όταν μια ολόκληρη κοινωνία σε ποδοπατεί και μετά σε δείχνει με το δάκτυλο ωσάν να διέπραξες έγκλημα διότι αποφάσισες να σπουδάσεις;

Κάθε πρωί εδώ και 15 χρόνια ξυπνώ και πάω σχολείο (και όχι Σχολείο). Άμα με ρωτήσεις γιατί δεν βγαίνω τις καθημερινές και γιατί δεν ξενυχτώ τις Κυριακές, θα πω «Επειδή αύριο έχω σχολείο!». Ποτέ δεν απάντησα «επειδή αύριο έχω δουλειά». Ίσως γιατί δεν το αντιλήφθηκα ποτέ ως Δουλειά το «δασκαλίκι» ή το «καθηγητηλίκι». Άμα το σκεφτείς καλά, υπάρχουν και ορισμένοι άλλοι π.χ. οι γιατροί που λεν «έχω ιατρείο/ έχω χειρουργείο», οι φαρμακοποιοί που λεν «έχω εφημερία», οι αστυνομικοί που λεν «έχω βάρδια», αλλά οι πλείστοι, αν καλούνταν να απαντήσουν σε ανάλογο ερώτημα, θα έλεγαν «πάω δουλειά» (μπορεί και να έπαιρναν άδεια γιατί είναι εντάξει να λείπουν μετά το Σαββατοκύριακο). Κανείς δεν θα έλεγε «έχω υπουργείο» ή «έχω λογιστήριο» ή «έχω εργοστάσιο» κλπ. Γιατί, τα πρώτα δεν είναι δουλειά γι’ αυτούς που τα επιτελούν, αλλά λειτουργήματα. Γιατί για εκείνα απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να μπορείς να οραματίζεσαι έναν πεφωτισμένο κόσμο και όχι λεφτά, λεφτά και λεφτά. Και βέβαια, χρειάζονται λεφτά για να ζήσει κανείς – δυστυχώς δεν είναι όλοι ονειροπαρμένοι και φαντασιόπληκτοι για να καλλιεργήσουν τις Τέχνες και τα Γράμματα – αλλά, ακόμη κι αυτοί πρέπει με τέτοια να ζήσουν.

Εκεί στο σχολείο, τη μικρή κοινωνία με τους μικρούς (σε ηλικία) και τους «μικρούς» (αυτούς που τώρα όλοι βρίζουν) ανθρώπους, δεν ευτύχησα να γνωρίσω την αναγνώριση που έλεγε η μάνα μου, αλλά, ευτυχώς (!) γνώρισα τον Αχμέτ και τον Ομάρ και τον Αμπντιφατάχ και κάτι άλλα παιδιά (που νομίζω ότι δεν κινδυνεύουν επί του παρόντος να τεθούν στο στόχαστρο οποιουδήποτε «εξορθολογισμού» διότι επιμορφώνονται με τα κονδύλια από την ΕΕ) που μού έχουν πει – χωρίς να το περιμένω, γιατί, βλέπετε, δεν συνηθίζεται όταν τα κονδύλια προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισμό – «Ευχαριστώ, Δασκάλα!», κι ας μην είμαι καν δασκάλα, ούτε καν για το Υπουργείο που με πληρώνει, το οποίο θεωρεί τη συνύπαρξή μου στην τάξη τους ως εξωδιδακτικό χρόνο. Έτσι μού λεν, τουλάχιστον. Ότι είναι μία μορφή «απαλλαγής», κάτι σαν Στήριξη (που και αυτή «απαλλαγή» θεωρείται) και σαν να ξεκουράζομαι, διότι πού να κάνεις μάθημα με 25 μαθητές και πού με 16 ή 12 ή 6 ή λιγότερους; Γιατί, υποθέτω ότι υποθέτουν ότι αφού είναι περαστικοί από την Κύπρο (είναι στ’ αλήθεια;), είναι παροδική η συμβολή μου και σαν να μην προετοιμάζομαι για να τους διδάξω, σαν να μην κάνω μάθημα, σαν να μην πρέπει να νοιαστώ όπως νοιάζομαι για τους άλλους, μάλλον θα κάθομαι και θα τους κοιτώ, θα με κοιτάζουν και μετά, όλοι μαζί θα κοιτάμε τα ταβάνια της τάξης και θα μελετάμε τις ρωγμές (γιατί μόνο τέτοιες βλέπεις στα ταβάνια των τάξεων). Τα παιδιά αυτά, λοιπόν, έφυγαν κατατρεγμένα μέσα στον πανικό του πολέμου και της δικτατορίας, τους φυγάδευσαν οι γονείς τους – ο ένας απ’ τους δύο, διότι ο άλλος έπεσε θύμα του πολέμου – και, αφού δεν πνίγηκαν στη θάλασσα στοιβαγμένοι σαν ζώα με πόσους άλλους μέσα σε φουσκωτά, κατάφεραν να φτάσουν στο θαλασσοφίλητο νησί, στη γη της λεμονιάς και της ελιάς, της αγκαλιάς και της χαράς, της αγάπης και του ονείρου, τ’ άδικου χαμού, τ’ άγριου καιρού, των ηφαιστείων, για να σωθούν. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά δεν είδαν ποτέ σχολείο, δεν έμαθαν ποτέ γράμματα – ούτε καν της δικής τους γλώσσας –, δεν είδαν ποτέ Δάσκαλους ή δάσκαλους, ίσως έζησαν και σε πρωτόγονες συνθήκες, κι εμείς τους πήραμε και τους βάλαμε στα σχολεία για να μάθουν την ωραιότερη γλώσσα, το «λαμπερό μέσα στη νύχτα άστρο» – όπως είπε και ο Γκαίτε –, κι αυτά τα ίδια παιδιά, μπόρεσαν να αρθρώσουν τη λέξη «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» και δίπλα πρόσθεσαν το «ΔΑΣΚΑΛΑ» (με κεφαλαία, διότι το εννοούσαν). Και, αν μπορούσαν να έρθουν οι γονείς τους σε μία από τις απογευματινές ή βραδινές συναντήσεις που γίνονται για τη γνωριμία γονέων – καθηγητών ή για την ενημέρωση γονέων από τους καθηγητές για την πρόοδο των παιδιών τους ΚΑΙ αυτοί «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» θα έλεγαν. Γιατί, το «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» είναι λέξη που τα παιδιά μαθαίνουν στο σπίτι από τους γονείς, ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΓΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, με ή χωρίς πόλεμο, με ή χωρίς κρίση. Όμως, δεν θα το ακούσουμε ποτέ – και είναι εντάξει μαζί μας – γιατί βλέπετε, οι δικοί τους γονείς αποτελούν ανάμνηση – κι ας προσπαθούν να το κρύψουν αυτά τα παιδιά, ακόμη κι απ’ το δικό τους μυαλό, ότι ίσως δεν θα τους ξαναδούν. 

*Φιλόλογος 

Το Β ΜΕΡΟΣ στο πιο κάτω έγγραφο  



Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Γιώργος Ιωάννου
Fri July 13, 2018, 05:00:59
Κα Μαρίνου, πέραν του μηνύματός σας το οποίο είναι ξεκάθαρο, ως φιλόλογος μας λέτεφ με ποιο ακριβώς είδος φιλοσοφίας ασχολήθηκε ο "φιλόσοφος" Πλούταρχος; (ιστορικός και βιογράφος)

Βλαδίμηρος Ταλιαδώρος
Thu July 12, 2018, 22:59:35
Όταν μετρούμε τα χιλιόμετρα και την ένταση του ρευματος με βαθμούς Κέλβιν
----------------------------------------------
Δυστηχώς στην παιδεία μας καταντήσαμε να μετρούμε μόνο το κόστος της εκπαίδευσης αγνοώντας την αξία της προσφοράς. Και εδώ είναι το λάθος αυτών που είναι στο τιμόνι δεν μπόρεσαν να διαχωρθσουν την διαφορετικότητα των δύο εννοιών και μετρπύν με τις ίδιες μονάδες το κόστος και την αξία της προσφοράς. Είναι οσαν στην μηχανική επιστήμη να μετρούμε και τα χιλιόμετρα και την ένταση του ρευματος με βαθμούς Κέλβιν.

Ρεβέκκα Σιεκκερή
Thu July 12, 2018, 18:14:58
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για ένα ανάγνωσμα κατάθεση ψυχής που αφορά και δυστυχώς μπορούν να καταλάβουν όσοι εργάζονται μέσα στα σχολεία γιατί κάποιοι κρίνουν και μηδενίζουν το έργο των εκπαιδευτικών ενώ το σχολείο το βλέπουν με τα κυάλια. Τουλάχιστον εσείς ακούσατε ένα ευχαριστώ και ευτυχώς υπάρχουν και εκείνα τα παιδιά μέσα στα σχολεία που το λένε ακόμα και το εννοούν. Αυτά τα παιδιά θα είναι που θα σώζουν και την κοινωνία μας εσαεί.

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
CUTSEPT2018
NEAPJUL17
MIMSEPT
INTERCOLLEGE
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
PAJUNE18
PROGNOSIS9
MARTIME
FORUMMARCH
OLYMPION2017
iky2018
ALEXANDERJULY18
OPAPCYPRUS
MOECEE
Middlesex2016