KESAISTHTIKI18

2018-07-07 10:28:28
Ο εκπαιδευτικός κόσμος σε πορεία ενότητας: διδάγματα από το εκπαιδευτικό μας παρελθόν

Ο εκπαιδευτικός κόσμος σε πορεία ενότητας: διδάγματα από το εκπαιδευτικό μας παρελθόν


ΤΟΥ ΔΡΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΣΟΥΛΙΔΗ*

Με αφορμή τα τεκταινόμενα στον χώρο της Παιδείας και τις αναφορές ως προς την «ιστορικότητα» της συνεύρεσης των Διοικητικών Συμβουλίων των Εκπαιδευτικών Οργανώσεων ΠΟΕΔ, ΟΕΛΜΕΚ και ΟΛΤΕΚ την ερχόμενη Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018, θεώρησα σκόπιμη μια παράλληλη ιστορική αναφορά που επιχειρεί να αναδείξει ότι (α) ο εκπαιδευτικός κόσμος σπάνια ακολουθεί κοινή πορεία ως προς τις διεκδικήσεις του – το διαίρει και βασίλευε έχει και εδώ την εφαρμογή του και (β) ότι στις σπάνιες φορές που αυτό έχει συμβεί, έχει προκαλέσει πραγματικούς «τριγμούς» στους κυβερνώντες.

Πρώτη συγκυριακή συνεργασία των εκπαιδευτικών οργανώσεων στη μετα-αποικιακή περίοδο πραγματοποιείται με την κοινή διεκδίκηση των Οργανώσεων για αντιπροσώπευσή τους στην Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση Κύπρου (ΕΚΣΚ). Στο αίτημα αυτό θα αντιταχθεί τόσο ο Πρόεδρος του Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και μετέπειτα Πρόεδρος της ΕΚΣΚ Κωνσταντίνος Σπυριδάκις όσο και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Βασική συνισταμένη της αντίδρασης και των δύο η θέση ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί δεν πρέπει με κανένα τρόπο να σχετίζονται με την Πολιτική. Φυσικά, η θέση αυτή ήταν ιδιαιτέρως παράδοξη, εάν αναλογιστεί κανείς ότι ο Κωνσταντίνος Σπυριδάκις, ο εκλεκτός του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ήταν και ο ίδιος εκπαιδευτικός και αναλάμβανε ήδη θέσεις που είχαν πολιτική χροιά. Οι εκπαιδευτικές οργανώσεις κατάφεραν, όμως, στο τέλος, έπειτα από διάλογο, να πετύχουν το στόχο τους, να διεκδικήσουν και να πετύχουν εκπροσώπηση στην Κοινοτική Συνέλευση. Η συγκυριακή αυτή συνεργασία των εκπαιδευτικών οργανώσεων τερματίστηκε μετά την επίτευξη του βασικού στόχου.

Η πιο «δομημένη» και στέρεα συνεργασία των εκπαιδευτικών οργανώσεων ΠΟΕΔ και ΟΕΛΜΕΚ πραγματοποιήθηκε μετά τον Μάρτιο του 1963, όταν κατατέθηκαν στην ΕΚΣΚ δύο νομοσχέδια που αφορούσαν το καθεστώς των δασκάλων και των καθηγητών. Με πρωτοβουλία της ΠΟΕΔ (σχετική επιστολή ημερομηνίας 30-8-1963) πάρθηκε η απόφασης για τη σύμπηξη ενιαίου εκπαιδευτικού μετώπου με τη συγκρότηση «Κοινής Επιτροπής» των οργανώσεων ΠΟΕΔ και ΟΕΛΜΕΚ. Η ΟΕΛΜΕΚ, στη θετική της ανταπόκριση υπογράμμισε ότι «περισσότερον παρά ποτέ άλλοτε επιβάλλεται τώρα η συνεργασία των δύο αδελφών Οργανώσεων και καθίσταται οσημέραι αναγκαιοτέρα εν όψει των κινδύνων, οι οποίοι απορρέουν εκ της ακολουθουμένης εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΚΣΚ, οι οποίοι αφ΄ ενός μεν (…) απειλούν την Παιδείαν, αφετέρου δε τους εκπαιδευτικούς»[i].

Η οκταμελής «Κοινή Επιτροπή» αναλαμβάνει την από κοινού διαχείριση των προβλημάτων των εκπαιδευτικών και στην περίοδο που ακολουθεί (Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος 1963) πραγματοποιούνται γύρω στις δεκαοκτώ συναντήσεις ανάμεσα στις αντιπροσωπείες των δύο Οργανώσεων. Για σκοπούς ιστορικούς αναφέρω ότι στην Επιτροπή μετέχουν εκ μέρους της ΟΕΛΜΕΚ οι Ν. Χατζημιχαήλ, Τ. Κάιζερ, Ρ. Κυριακίδης και Θ. Σοφοκλέους και εκ μέρους της ΠΟΕΔ οι Ελ. Σωτηρίου, Λ. Χατζηλοϊζου, Π. Δημητρίου και Αλ. Κιαγιάς[ii].

Έχοντας μελετήσει τα πρακτικά των συναντήσεων αυτών, επισήμανα ως κύρια χαρακτηριστικά αυτής της πρώτης δομημένης μετα-αποικιακής συνεργασίας τα ακόλουθα: (α) αναγνώριση της «ισότητας» των Οργανώσεων και αυτό εκφράζεται από την ισάριθμη εκπροσώπησή τους, (β) συμμετοχή στην Επιτροπή της ανώτατης ηγεσίας κάθε Οργάνωσης, (γ) διατύπωση – για πρώτη φορά - κοινών διεκδικήσεων, (δ) δεν τίθενται στο περιθώριο τα ιδιαίτερα ζητήματα που αφορούσαν την κάθε Οργάνωση. Αντίθετα, εξετάζονταν και υιοθετούνταν και αυτά τα αιτήματα, (ε) διαμόρφωση ενιαίας στάσης έναντι της Πολιτείας με την αποστολή κοινού υπομνήματος στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρόεδρο της ΕΚΣΚ, (στ) αξιοποίηση της επιρροής του Τύπου και τέλος (ζ) υιοθέτηση μέτρων κοινής δράσης.

Η αποκορύφωση της εκπαιδευτικής ενότητας πραγματώθηκε με την πραγματοποίηση απεργίας διαρκείας όλων των εκπαιδευτικών, η οποία, «θα αποτελέσει μοναδικό γεγονός στην ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος των εκπαιδευτικών στην Κύπρο, καθώς ουδέποτε είχε πραγματοποιηθεί κάτι ανάλογο στο παρελθόν, ούτε με τη συγκεκριμένη μορφή, ούτε σε επίπεδο μαζικότητας ή διάρκειας»[iii]. Η απεργία θα ξεκινήσει στις 3 Νοεμβρίου και θα τερματιστεί, μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες μεσολάβησης διαφόρων φορέων / προσώπων, έπειτα από παρέμβαση του ίδιου του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις 15 Νοεμβρίου του 1963. Η κοινή αυτή εκπαιδευτική κινητοποίηση αποτέλεσε κορυφαία στιγμή του εκπαιδευτικού - συνδικαλιστικού κινήματος καθώς:

(α) ευαισθητοποίησε την κυπριακή κοινωνία σε θέματα Παιδείας αλλά και στα θέματα που αφορούσαν τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών λειτουργών,

(β) προκάλεσε την κινητοποίηση και την εμπλοκή των ελλαδικών εκπαιδευτικών αρχών στα εκπαιδευτικά ζητήματα της Κύπρου, με την κάθοδο στην Κύπρο Επιτροπής Αξιολόγησης της εκπαιδευτικής κατάστασης (Επιτροπή Φωτεινόπουλου),

(γ) ανέδειξε τη δυναμική της συντονισμένης συλλογικής δράσης,

(δ) σήμανε τη στροφή του εκπαιδευτικού συνδικαλισμού προς τον μάχιμο και διεκδικητικό συνδικαλισμό, ο οποίος εκδηλώνεται πλέον ως μια ξεχωριστή μορφή συγκρουσιακής πολιτικής.

Επιστρέφοντας στα όσα βιώνει ο εκπαιδευτικός κόσμος σήμερα, δεν υπαινίσσομαι ότι θα πρέπει να οδηγηθούμε στην έσχατη επιλογή και τη σύγκρουση με την Πολιτεία, επιλέγοντας από την αρχή τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Ενδεχομένως να θέλουν κάποιοι να μας οδηγήσουν σε αυτή την επιλογή και εάν κάποιος εξετάσει ψύχραιμα το ευρύτερου κοινωνικο-οικονομικού συγκείμενο, σε αυτό το συμπέρασμα μπορεί να καταλήξει. Αντίθετα, θα ήθελα να επισημάνω, ιδιαίτερα σε όσους εφαρμόζουν νέα ήθη «δομημένου κοινωνικού διαλόγου», πως εάν έχουν καταφέρει κάτι είναι να αναζωπυρώσουν την ενότητα ενός κλάδου του οποίου τη δύναμη και την ισχύ δεν έχουν ακόμη κατανοήσει (επειδή ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να την μελετήσουν).

Κλείνοντας, θα ήθελα να στείλω το μήνυμα στις ηγεσίες των εκπαιδευτικών οργανώσεων ότι αυτή τη δύναμη και ισχύ που λαμβάνουν σήμερα από τις χιλιάδες των εκπαιδευτικών – μελών τους και τις οικογένειές τους θα πρέπει να την αξιοποιήσουν με σύνεση και σοφία. Μελετώντας το ιστορικό μας παρελθόν – και στο χώρο της Παιδείας – προφανώς και έχουμε πολλά να διδαχθούμε ως προς τις επιλογές μας!

*Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου / Ιστορικός της Εκπαίδευσης


[i] Πλήρης η συνεργασία μεταξύ ΟΕΛΜΕΚ – ΠΟΕΔ, στην εφημ.: Φιλελεύθερος, 1-7-1963

[ii] Κασουλίδης, Α., (2016). «Πολιτική, Εκπαιδευτική Πολιτική και Διδασκαλικός Συνδικαλισμός», εκδ. Ηλίας Επιφανίου, Λευκωσία, σελ. 233.

[iii] Κασουλίδης, όπ.π., σελ. 238.


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Λιάνα Παπαδοπούλου, Αναλυτικά Προγράμματα και Διδασκαλία
Sat July 07, 2018, 15:04:55
Εύγε!
Η Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση Κύπρου ερευνητικά εδραίωσε πολλά στοιχεία που σήμερα συναπαρτίζουν το Μεγαεπίπεδο του ΚΕΣ. Καιρός να τα αναγνώσουν όσοι αναδομούν Εκπαιδευτική Πολιτική και οι κατέχοντες πολιτειακά αξιώματα.

Ηλίας Μανούχος*
Sat July 07, 2018, 11:07:20
Αγαπητέ Ανδρέα γιατί δεν αναφέρεις και την πολυήμερη απεργία των εκπαιδευτικών αρχές της δεκαετίας του 1970 όπου παραχωρήθηκαν σημαντικότατα ωφελήματα.
Η απεργία αυτή δεν ήταν συλλογική;
*Εκπαιδευτικός

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
MA/MSc2018
NEAPJUL17
INTERCOLLEGE
MIDMA
TONERAOS
THALIS
CDA2018
PAJUNE18
MARTIME
AIGAIA
FORUMMARCH
iky2018
ALEXANDERJULY18
OPAPCYPRUS
MOECEE
Middlesex2016