KESAISTHTIKI18

2018-03-08 11:10:28
Χάδι...

Χάδι...


ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΦΤΙΑΚΑ*
Τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια που αποκαλώ σπίτι μου αυτό το νησί, έχω πολλές φορές αναρωτηθεί ποιο είναι χειρότερο:
Η εκπαίδευση,
Η υγεία, ή
Η δικαιοσύνη;
Δεν ξέρω αν κάνετε ανάλογες σκέψεις κι εσείς, μπορώ όμως να σας πω με σιγουριά ότι κάθε φορά που κάνω αυτούς τους συλλογισμούς, με βάση κάποια αφορμή φυσικά, καταλήγω στο ίδιο -δυστυχώς- συμπέρασμα.
Το χειρότερο, με διαφορά, είναι το σύστημα δικαιοσύνης!
Και είναι λυπηρό, πολύ λυπηρό να ζεις σε μια χώρα όπου το ξέρεις εκ προοιμίου ότι δε θα βρεις ποτέ το δίκιο σου. Όπου δεν δικαιώνεται κανένας που του αξίζει να δικαιωθεί, αλλά -αντιθέτως- βγαίνουν συνεχώς λάδι καθίκια διαφόρων μορφών και σχημάτων.
Κι αυτό διότι κατά βάθος όλοι πιστεύουμε στη δικαιοσύνη. Όλοι περιμένουμε ότι αυτός ο Νόμος που μας καταδυναστεύει και απαιτεί από μας συνεχή προσήλωση και υποταγή, θα απαιτήσει αυτό ακριβώς το ίδιο και από κείνους που θα μας κάνουν κακό μια μέρα. Θα τους τιμωρήσει, θα μας προφυλάξει, κι εμείς θα δικαιωθούμε. Όλα τα παραμύθια μας, οι ταινίες που έχουμε δει και τα βιβλία που έχουμε διαβάσει, εκεί καταλήγουν. Στην Κάθαρση! Indeed η κάθαρση, αν με ρωτάτε, είναι ο κύριος λόγος που πουλάει τόσο το Hollywood. Η απάτη οτι στο τέλος της ημέρας οι καλοί δικαιώνονται και οι κακοί τιμωρούνται. Γιατί θα ήταν αβάσταχτη η ζωή χωρίς αυτό το προσδοκώμενο! Να μη σας πω οτι ακόμα και ο Χριστιανισμός πουλάει για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Ακόμα κι αν η δικαίωση δεν είναι ορατή, ακόμα κι αν δεν έρθει στη ζωή αυτή, ο λογαριασμός παραμένει ανοιχτός. Θα δικαιωθούμε στην άλλη ζωή! Εκεί θα ανταμοιφθούν οι καλοί και θα τιμωρηθούν οι κακοί...
Είναι όμορφη μέρα σήμερα, μετά από μέρες, και δε θάπρεπε κανονικά να κάνω δυσάρεστες σκέψεις. Όμως είναι βαρύ το στήθος μου ακόμα από την τελευταία λαϊκή απερισκεψία, το αποτέλεσμα των εκλογών εννοώ, που με έκανε να σκεφτώ και πάλι ότι σ' αυτόν τον τόπο τίποτε δεν αλλάζει, και νιώθω και μια ηθική υποχρέωση απέναντι σ' αυτούς που δε μπορούν να μιλήσουν, και πρέπει να μιλήσω εγώ.
Αυξάνονται όλο και περισσότερο τα περιστατικά κακοποίησης ανήλικων κοριτσιών μέσα στην οικογένεια. Αυτό ήταν βέβαια πάντα ένα αγαπημένο σπορ αγροτικών νοικοκυριών, με θείους και ξαδέρφια, αλλά και γείτονες εμπιστοσύνης, να έχουν τον πρώτο λόγο. Μην αρκεσθείτε στο λόγο μου. Ψάξτε τη βιβλιογραφία. Όμως, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, μια διαρκή απειλή κι έναν βουβό φόβο από τον ίδιο τον άνθρωπο που έπρεπε να μας φροντίζει και να μας προστατεύει, αυτό, αυτό το αβάσταχτο, το έχουμε πια όλο και περισσότερο. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι ' αυτό. Με τα διαζύγια σε τέτοια αύξηση και την ανάγκη των ανθρώπων να ξανα-φτιάξουν τη ζωή τους, έχουμε όλο και περισσότερες οικογένειες με μικρά παιδιά να περιλαμβάνουν στους κόλπους τους άντρες οι οποίοι δεν είναι οι βιολογικοί πατέρες των παιδιών. Τώρα, δε θέλω να ξεφύγω πολύ, αλλά υπάρχουν στη φύση συνηθέστατα και τρανταχτά παραδείγματα αρσενικών που εξολοθρεύουν τα ίδια τα παιδιά τους για ηλίθιους και ποταπούς λόγους: γιατί βαριούνται να τρέχουν αλλού να βρουν τροφή ενώ έχουν τέτοια ζουμερή φρεσκαδούρα στο σπίτι, γιατί φοβούνται μην τους πάρουν την εξουσία -μεγάλη αρρώστια-, γιατί θέλουν να έχουν το θηλυκό διαθέσιμο και στην υπηρεσία τους για ό,τι χρειαστούν, περιλαμβανομένου και του σεξ.
Θα νόμιζε κανείς ότι το ανθρώπινο αρσενικό διαφέρει! Ότι έχει τέλος πάντων την υψηλότερη νοημοσύνη και -κυρίως- την υψηλότερη ηθική μετά από χιλιετίες πολιτισμένης διαβίωσης, να μην πέφτει τόσο χαμηλά!
Not so!  Τόσο, κι άλλο τόσο χαμηλά πέφτουν οι άνθρωποι, για εξ'  ίσου ηλίθιες η και πιο ηλίθιες αιτίες με αυτές των ζώων!
Κι αν όμως έχει κάποιος ξεφύγει τόσο πολύ από τα ανθρώπινα θέσμια, έχουμε, θα νόμιζε κανείς, τρόπο να τον ελέγξουμε, να τον σταματήσουμε ή να τον τιμωρήσουμε αν χρειαστεί.
Έχουμε;
Λίγες βδομάδες πριν γίναμε μάρτυρες μιας δικαστικής απόφασης που μάλλον δείχνει ότι δεν έχουμε!
Για μια φορά όλα λειτούργησαν σωστά. Το παιδί, μια κοπέλα 14 πια χρόνων, βρήκε το κουράγιο να μιλήσει, και μπράβο στη γενναία της καρδούλα.  Το σχολείο, κατάφερε να ακούσει σωστά και να το μεταφέρει εκεί που έπρεπε.  Μπράβο στην καθηγήτρια που το χειρίστηκε! Η αστυνομία κατόρθωσε να μην τα κάνει σκατά με την ανακριτική διαδικασία και τη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων, και να στοιχειοθετήσει μια υπόθεση που στάθηκε στο δικαστήριο. Όλα δούλεψαν όπως έπρεπε! Περιμέναμε λοιπόν εμείς οι απλοί θεατές μια υποδειγματική τιμωρία.  Μια ποινή που θα έστελνε φόβο και τρόμο σε όσους διαπράττουν ή σκέφτονται να διαπράξουν παρόμοια κατορθώματα. Μια ποινή που να λέει: Η χαρά σας, ας την πούμε έτσι, θα κρατήσει πολύ λίγο, και η λύπη σας θα κρατήσει χρόνια βαριά και ασήκωτα σε μια φυλακή όπου όλοι θα ξέρουν τι έχετε κάνει και θα είναι πρόθυμοι να σας δώσουν να το δοκιμάσετε κι εσείς.
Μια τέτοια ποινή θα ενεργούσε αποτρεπτικά για μελλοντικά περιστατικά, διότι είναι εμφανές ότι μόνο ο φόβος μπορεί να συγκρατήσει ένα τέτοιο άτομο.
Η ποινή που επιβλήθηκε ήταν 19 μήνες φυλάκισης! Δεκαεννέα μήνες για ένα συνεχές μαρτύριο τεσσάρων τουλάχιστον ετών: από τα 10 μέχρι τα 14.  Δεκαεννέα μήνες για μια ζημιά υλική, ηθική και ψυχολογική η οποία, πολύ απλά, δεν επανορθώνεται! Ποτέ!
Να το πω κάπως αλλιώς. Αν κάποιος είχε διαπράξει φόνο, θα άρπαζε, το λιγότερο, και ανάλογα με τις συνθήκες, 20-25 χρόνια φυλακής. Όμως, ο βιασμός κατ' εξακολούθησιν ενός μικρού παιδιού, και μάλιστα από τον ίδιο του τον πατέρα, επί τέσσερα συνεχή χρόνια, δεν θεωρήθηκε πρόβλημα!  Κι όμως! Ο φόνος είναι κάτι που μπορεί να γίνει κατά λάθος, ή σε μια στιγμή κρίσης ή αδυναμίας, σαν αποτέλεσμα οργής ή απελπισίας. Ο βιασμός; Κατ' εξακολούθησιν; Ενός παιδιού;  Για τέσσερα χρόνια; Πόσο διεστραμμένος πρέπει να είναι κανείς;
Η αιτιολόγηση της απόφασης ήταν ακόμα χειρότερη από την ίδια την απόφαση: Πρότερος έντιμος βίος!
Τι εννόησε ο δικαστής-ποιητής;
Ότι ο βίος ήταν έντιμος διότι ο βιαστής δεν έκλεβε μήλα από το μανάβη αυτά τα τέσσερα χρόνια; Ή δεν πάρκαρε παράνομα; Δεν έλεγε ψέματα στη γυναίκα του; Ή δεν έβριζε τους γείτονές του; Πώς ήταν έντιμος ο βίος ενός άτιμου και υποκριτικού ανθρώπου; Και πού το ξέρει ο δικαστής-ποιητής ότι ο ίδιος αυτός άνθρωπος δεν είχε διαπράξει παρόμοια αδικήματα σε άλλα παιδιά τα οποία δεν είχαν το θάρρος να τα καταθέσουν; Διότι είναι γνωστό από τη δικογραφία, αλλά και από την ευρύτερη βιβλιογραφία, ότι αυτού του είδους τα χούγια δε γιατρεύονται! Ούτε εμφανίζονται ξαφνικά. Υπάρχουν στο άτομο, κι αν δεν έχουν φανερωθεί μπορεί να είναι επειδή εμείς είμαστε τυφλοκωφοί στα καλέσματα των παιδιών για βοήθεια.
Ποιος θα προστατεύσει αυτό το παιδί;
Η Πολιτεία στο πρόσωπο του δικαστή-ποιητή;
Ο πατέρας-προστάτης που εκτίει ποινή φυλάκισης;
Η μητέρα-συνεργός που άρπαξε κι αυτή 9 μήνες;
Κάποιος άλλος;
Και γιατί να μπω εγώ ξανά στον κόπο να ασχοληθώ με την καταγγελία τέτοιων υποθέσεων, είτε είμαι παιδί, είτε σχολείο, είτε αστυνομία, αν είναι να καταλήξει εδώ; Ποιο είναι το μήνυμα που μου στέλνει εμένα μια τέτοια ποινή, αν όχι "Δεν έγινε δα και τίποτα!  Ασχολήσου με άλλα, σοβαρά, θέματα!"
Το ερώτημα βέβαια είναι: ΓΙΑΤΙ; Γιατί μια τόσο γελοία ποινή για ένα τόσο σοβαρό αδίκημα;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να έχει να κάνει με τον ίδιο τον υπόδικο με τον έντιμο πρότερο βίο. Αλλοδαπός δεν αναφέρθηκε να είναι -μας βόλεψαν βρε παιδί μου τα τελευταία χρόνια οι αλλοδαποί-, έντιμος οπωσδήποτε είναι, οπότε να υποθέσουμε ότι είναι ένα εξέχον μέλος της λεμεσιανής κοινωνίας;  Τραπεζίτης από αυτούς που μας σφίγγουν το χέρι κάθε μέρα;  Γιαξ!  Ασφαλιστής; Δημόσιος Υπάλληλος;  Εκπαιδευτικός -Θέ μου φύλαγε; Επιχειρηματίας; Ένας έντιμος επιχειρηματίας;
Ποινή-χάδι!
Δεν πρόλαβε να κοπάσει ο σάλος από τη χαρούμενη είδηση για τη δίκη του και τη φρικτή για την ποινή του, και ήρθε άλλο περιστατικό να προστεθεί στο Πάνθεον των Αρωμάτων!  
Αλλοδαπός αυτή τη φορά, απ' αυτούς όλα να τα περιμένεις, 7,5 χρονών το παιδί αυτή τη φορά, είναι γνωστό ότι η γυναίκα άμα βγάλει δόντια δεν αξίζει, πατριός πάλι, σταθερό αυτό. Και μια μικρή χαριτωμένη λεπτομέρεια. Δεν ήταν ο πρώτος!  Και ο προηγούμενος σύντροφος της μητέρας είχε κατηγορηθεί -αυτή η γυναίκα πρέπει να πάρει συγχαρητήρια για το γούστο της- αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω έλλειψης στοιχείων. Θάθελα νάξερα πώς τα χειρίζονται τα παιδιά κι έχουν έλλειψη στοιχείων. Πόσους ερωτικούς συντρόφους μπορεί να έχει ένα κορίτσι 6-7 ετών!
Αυτός δεν δικάστηκε ακόμα. Περιμένουμε.  Ίσως να έχει μια καλλίτερη εξέλιξη η υπόθεση, λόγω της εθνικότητός του. Ίσως και όχι. Πάντως η Κύπρος είναι κοντά στην Αφρική όπου φημολογείται ότι αν βιάσεις μια παρθένα γιατρεύεσαι από το Aids, και ο δείκτης έχει κατεβεί στα τέσσερα χρόνια, γιατί ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος με τις γυναίκες!
Και έτσι συνεχίζεται η ζωή στις χώρες που μισούν τις γυναίκες, όπως η Κύπρος. Ισότητα; Δικαιώματα; Σεβασμός; Ξέρω κι ένα με τον Τοτό! Ας ξεπεράσουμε πρώτα τις ανασφάλειες και το μίσος μας. Διότι αν ο πατριός είναι άρρωστος μία φορά, ο δικαστής, που όφειλε να ξέρει καλλίτερα, είναι εκατό!  Κι εμείς που τα ανεχόμαστε όλα αυτά και δεν μιλάμε, είμαστε άρρωστοι βαριά και δε θα μπορέσουμε ποτέ να προστατεύσουμε τα παιδιά μας όπως τους αξίζει. Μη ξανακούσω γελοιότητες για το πόσο ασφαλής χώρος είναι η Κύπρος για τις γυναίκες και τα παιδιά! Ασφαλής είσαι εκεί που σ' αγαπάνε και σε σέβονται.

 

*Αναπληρώτρια Καθηγήτρια

 

Πανεπιστήμιο Κύπρου


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Ελένη Γεωργίου
Sat March 10, 2018, 19:37:24
Δικαιοσύνη για κλάματα...

Λοΐζος Ποταμίτης
Thu March 08, 2018, 19:08:54
Είχα την τιμή να σας έχω καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο και είμαι περήφανος γι αυτό. Όντως η απονομή δικαιοσύνης στη Κύπρο νοσεί. Οι εγγυητές των ελευθεριών των πολιτών, οι δικαστές, πρεπει να εφαρμόζουν τον νόμο «χωρίς φόβο» για το ενδεχόμενο να ενοχληθούν οι άλλες εξουσίες, τα ΜΜΕ ή η κοινή γνώμη...

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
MA/MSc2018
NEAPJUL17
INTERCOLLEGE
MIDMA
TONERAOS
THALIS
CDA2018
PAJUNE18
MARTIME
AIGAIA
FORUMMARCH
iky2018
ALEXANDERJULY18
OPAPCYPRUS
MOECEE
Middlesex2016