KESJULY18

2018-02-10 09:18:31
Τα παιδιά ενός «Κατώτερου Θεού»;

Τα παιδιά ενός «Κατώτερου Θεού»;


Τεχνική Σχολή Μακάριος Γ΄: Βράβευση Αρίστων και διακριθέντων μαθητών/τριών Α΄ Τετραμήνου, 2017-2018

ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ*   

Μελετώντας κανείς τον Πάουλο Φρέιρε και ειδικά το βιβλίο του «Δέκα Επιστολές προς εκείνους που τολμούν να διδάσκουν», βρίσκεται αντιμέτωπος με το σχολείο που οραματίζεται ο συγγραφέας.

Ο Φρέιρε κάνει λόγο για ένα Σχολείο που ανοίγεται στον κόσμο των παιδιών, ένα σχολείο που σκέφτεται, που συμμετέχει, που δημιουργεί, που μιλά, ένα σχολείο που αγαπά, που  φαντάζεται, ένα σχολείο που αγκαλιάζει με πάθος και λέει ναι στη ζωή.

Το σχολείο του Φρέιρε δεν σιωπά, δεν παραιτείται. Στο σχολείο αυτό κανείς δεν τα ξέρει όλα, κανείς δεν τα αγνοεί όλα. Εδώ όλοι γνωρίζουν κάτι. Όλοι αγνοούν κάτι. Ο συγγραφέας κάνει λόγο για ένα σχολείο στο οποίο μπορούν δάσκαλοι και μαθητές, να είναι ταυτόχρονα και τα δύο. Και μαθητές και δάσκαλοι.

Ο Φρέιρε πίστευε πως ένας δάσκαλος οπλισμένος με ταπεινοφροσύνη, με στοργική αγάπη, με θάρρος, ανοχή, ικανότητα, αποφασιστικότητα, υπομονή, ανυπομονησία και λεκτική φειδώ συμβάλλει στη δημιουργία ενός ευτυχισμένου, χαρούμενου σχολείου. Με απλά λόγια, οραματίζεται τη χαρούμενη γνώση.

Οι σκέψεις αυτές του Φρέιρε για χρόνια με προβλημάτιζαν και με προβληματίζουν ακόμη και σήμερα. Το όραμά του  για ένα ευτυχισμένο και χαρούμενο σχολείο,  έγινε και δικό μου όραμα. Ένα όραμα που στο δικό μου μυαλό, θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα στα Γυμνάσια και στα Λύκεια.  Ένα όραμα που στο δικό μου μυαλό, δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει πραγματικότητα σε κάποια Τεχνική Σχολή.

Στις αρχές της φετινής σχολικής χρονιάς, μπήκα σε μια αίθουσα να διδάξω σε μαθητές της Γ΄ Λυκείου το μάθημα των Θρησκευτικών. Ήταν μαθητές της πρακτικής κατεύθυνσης στην Τεχνική Σχολή Μακάριος Γ΄ στη Λευκωσία.

Είχα χρόνια να διδάξω «στα παιδιά του Κατώτερου Θεού». Αυτή ήταν η αίσθηση που είχα όσες φορές έτυχε να διδάξω σε Τεχνικές Σχολές. Μια αίσθηση που με πλήγωνε. Μια αίσθηση που με ενοχλούσε και που πάντοτε ήθελα να την αλλάξω.

Μετά τα πρώτα δέκα λεπτά, κατάλαβα ότι τα παιδιά με είχαν βάλει κάτω από το μικροσκόπιό τους και προσπαθούσαν να εξακριβώσουν τις ψυχικές μου διαθέσεις.  Ένιωθα ότι με ψυχογραφούσαν.

Βιαστικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν ήθελαν να λάβουν υπόψη έναν καθηγητή μονόωρου μαθήματος και μάλιστα των Θρησκευτικών. Έφερα στο νου μου τον στόχο του Υπουργείου Παιδείας για τη μεγιστοποίηση των μαθησιακών αποτελεσμάτων και απελπίστηκα. Βιαστικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μόνο για τα πρακτικά μαθήματα της κατεύθυνσης τους θα έδειχναν ενδιαφέρον.

Ένιωσα πως αυτά τα παιδιά ήταν συμβιβασμένα απόλυτα με την αίσθηση που πολύς κόσμος έχει γι’ αυτά, ότι είναι τα παιδιά ενός «Κατώτερου Θεού». Ότι είναι τα παιδιά που δεν πρέπει να ασχολείται κανείς με την «κατά κεφαλήν» τους καλλιέργεια αλλά όπως εύστοχα είπε και κάποιος σύγχρονος φιλόσοφος, τα παιδιά αυτά, γεννήθηκαν, για να αποτελέσουν το κομμάτι μιας αλυσίδας που σκοπό έχει το κατά κεφαλήν εισόδημα.

Το μάθημα που θα τους δίδασκα ήταν η εισαγωγή στα θέματα της Χριστιανικής Ηθικής. Για αφόρμηση πήρα ένα μαύρο μαρκαδόρο και τους έγραψα στον ασπροπίνακα, έξι στίχους από το τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα: «Η μάσκα που κρύβεις».

Πριν λυτρωθείς απ’ τα δάκρυα που πνίγεις

Πριν σε προδώσει η μυρωδιά της φωτιάς

Πριν τυλιχτείς στις αλυσίδες της θλίψης

Πριν αρνηθείς τις μαχαιριές της χαράς

Πριν σε τρομάξει το τραγούδι και φύγεις

Προτού χαθείς στην αγκαλιά μιας σκιάς

Έπειτα πήρα έναν κόκκινο μαρκαδόρο και έγραψα με πιο μεγάλα γράμματα τους τελευταίους δύο στίχους…

Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις

κάτω απ’ τη μάσκα που φοράς

Το μάθημα ξεκίνησε με το τραγούδι. Πέρασε μέσα από το βιβλίο του Υπουργείου. Πέρασε μέσα από το διάλογο. Πέρασε μέσα από συμφωνίες και διαφωνίες. Πέρασε μέσα από το μονοπάτι της συγκίνησης των συναισθημάτων και της σκέψης. Πέρασε μέσα από χίλια μύρια κύματα.

Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα είχαμε όλοι βγάλει τις μάσκες που βρίσκονταν κάτω από τις μάσκες.

Τους είπα ότι πιστεύω σ’ αυτούς.

Ότι έχουν μέσα τους κρυμμένες δυνάμεις.

Τους είπα ότι ο Θεός αγαπά τον κάθε ένα από αυτούς ξεχωριστά.

Ότι ο κάθε ένας από αυτούς είναι μια ξεχωριστή και ανεπανάληπτη προσωπικότητα, μοναδική στον κόσμο.

Πως μπορούν να είναι μορφωμένοι μηχανικοί.

Πως θα φέρνουν το βιβλίο και το τετράδιό τους και πως θα κάνουμε ένα μάθημα μέσα από το οποίο θα μαθαίνουμε όλοι από κάτι.

Μόλις χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα, με πλησίασε ένα από αυτά τα παιδιά. Με ρώτησε με δισταγμό και με τρεμάμενη φωνή αν θα μπορούσε να αριστεύσει.

Του χαμογέλασα και του είπα πως τον Γεννάρη, θα είμαι στην Τελετή Βράβευσης των αρίστων μαθητών για να του σφίξω το χέρι.

Την Παρασκευή 26 Ιανουαρίου, 2018, σε μια σεμνή τελετή στο αμφιθέατρο του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, η Διεύθυνση, οι καθηγητές και ο Σύνδεσμος Γονέων και Κηδεμόνων της Τεχνικής Σχολής Μακάριος Γ’ γιόρτασαν για πέμπτη συνεχή χρονιά τη μέρα των Γραμμάτων και βράβευσαν τους  μαθητές και τις μαθήτριες που αρίστευσαν  ή διακρίθηκαν στις επιδόσεις τους κατά το Α’ Τετράμηνο.

Η Τελετή ήταν αφιερωμένη στον αείμνηστο, τέως Δ/ντή της Σχολής, Κυριάκο Παπαβασιλείου. Τον εκπαιδευτικό που ταύτισε το όνομά του με την Τεχνική Σχολή Μακάριος Γ΄ και την Τεχνική Εκπαίδευση. Τον εκπαιδευτικό που υπηρέτησε τη Σχολή για 30 σχεδόν χρόνια, από την πρώτη μέρα έναρξης της λειτουργίας της, το 1981. Τον άνθρωπο τον οποίο διέκρινε η εργατικότητα, η ευσυνειδησία και η αγάπη για τους συνανθρώπους του.

Βραβεύτηκαν συνολικά 81 μαθητές και μαθήτριες, 31 από την Α΄ Τάξη, 27 από την Β΄ Τάξη και 23 από τη Γ΄ Τάξη.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, παρακολουθούσα τα πρόσωπα των βραβευθέντων μαθητών να είναι χαρούμενα.

Στα πρόσωπα των γονιών τους αλλά και των καθηγητών τους είδα ζωγραφισμένη με όλα τα χρώματα, την ικανοποίηση αλλά και τη συγκίνηση.

Τότε κατάλαβα πως τέτοιου είδους εκδηλώσεις είναι απόλυτα αναγκαίες στις μέρες μας και πως η επιβράβευση των αρίστων μαθητών στα μέσα μιας σχολικής χρονιάς, είναι μια πράξη εκτίμησης για τον αγώνα όσων εργάζονται σκληρά.

Λίγο πριν το τέλος της εκδήλωσης σκεφτόμουν αυτό που είπε ο Πλωτίνος: «Μια ψυχή δεν μπορεί να δει το ωραίο, αν δεν είναι ωραία η ίδια». Εκείνη την ώρα κατάλαβα πως έχω χρέος ως δάσκαλος να πείσω τα παιδιά να καταλάβουν πως είναι όμορφες ψυχές. Για να μπορέσουν επιτέλους,μέσα σε τόσα σύννεφα, να δουν το ωραίο. Για να πιστέψουν πως ο  Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι όταν έλεγε πως «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» είχε απόλυτο δίκαιο.

Πριν φύγω από το αμφιθέατρο με πλησίασε ένας μαθητής μου.

Ήταν αυτός που με ρωτούσε αν μπορούσε να αριστεύσει.

Τελικά, μου έσφιξε αυτός το χέρι.

Δάσκαλε, τα κατάφερα, μου είπε.

Και το πρόσωπό του έλαμπε από χαρά.

Συγκινήθηκα.

Η εμπειρία μου τόσων χρόνων στην εκπαίδευση είχε ανατραπεί.

Ένιωσα πως τώρα ξεκινώ να μαθαίνω «τα γράμματα σπουδάματα Του Θεού τα πράγματα».

Από τους μαθητές μου.

Της Τεχνικής Σχολής.

Τα παιδιά ενός «Κατώτερου Θεού».

Υ.Γ

Τα παιδιά της Τεχνικής Σχολής με έπεισαν πως μπορώ να ζήσω το όνειρό μου για ένα χαρούμενο-ευτυχισμένο σχολείο. Μαζί τους.

*Θεολόγος-Εκπαιδευτικός


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Αντώνης Τινής
Sat February 17, 2018, 15:20:21
Εξαιρετικό!

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
MA/MSc2018
NEAPJUL17
INTERCOLLEGE
MIDMA
AOSINK
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
PAJUNE18
THALIS
AIGAIA
MARTIME
FORUMMARCH
global
iky2018
ALEXANDERJULY18
OPAPCYPRUS
MOECEE
Middlesex2016