KESAISTHTIKI18

2018-01-01 19:30:34
Λυπάμαι πολύ, είστε ο πιο αδύνατος κρίκος

Λυπάμαι πολύ, είστε ο πιο αδύνατος κρίκος


ΤΗΣ ΡΕΒΕΚΚΑΣ ΣΙΕΚΚΕΡΗ*

«Λυπάμαι πολύ, είστε ο πιο αδύναμος κρίκος», ακούεται η στεντόρεια φωνή της Έλενας Ακρίτα ακόμα στα αυτιά μας χρόνια μετά. Γιατί χρόνια μετά την αρχική προβολή του δημοφιλούς αυτού παιχνιδιού, τα δεδομένα μας δεν έχουν αλλάξει … Τουναντίον έχουν γίνει τρισχειρότερα… και μάταια ως Κύπριοι περιμένουμε να δούμε το κατά τον Αντρέα Παπανδρέου «φως στην άκρη του τούνελ» αλλά  κατά τον μακαρίτη τον παππού μου, όχι τον Παπανδρέου, είμαστε σαν τους «ποντικούς μες την τσάκρα ».

Aυτές τις μέρες πιο πολύ από ποτέ νιώθουμε ότι είμαστε πιο αδύναμος κρίκος . Έστω και ένας αδύναμος κρίκος να υπάρχει στην αλυσίδα, τότε αυτή σίγουρα αργά ή γρήγορα θα σπάσει. Σαν εκπαιδευτικοί που παλεύουμε ή αν θέλετε καταθέτουμε ψυχή μες τα σχολεία το νιώθουμε συνεχώς αυτό. Μια αδυναμία σαν πικρή γεύση από χάπι Medrol μες το στόμα. Η σκληρή μας επικαιρότητα με τους δυνατούς τίτλους της φρικτής μας αδυναμίας μας, να παίζουν σε όλα τα κανάλια και τα social media μας συνταράζει συθέμελα. Οι πηχυαίοι πλέον τίτλοι «Μαθητής έδειρε καθηγητή και καθηγήτρια» μας κατατρέχουν όπως και η κάθε κατινίστικη κουβέντα στα τηλεοπτικά πάνελ από δημοσιογράφους που αυτοβαφτίζονται αυθεντίες στο θέμα και διυλίζουν τον κώνωπα για να βρουν και να αποδώσουν ευθύνες στον πιο αδύναμο κρίκο. (Αγαπητοί συνάδελφοι, σας έχω για έξυπνους, εύκολα μπορείτε να καταλάβετε ποιος είναι αυτός).

Από αυτό εδώ το βήμα αρκετό καιρό πριν απευθύναμε κραυγή αγωνίας ενάντια στην παραβατικότητα. Ζητήσαμε λύσεις χτες. Το πρόβλημα δεν έχει αμβλυνθεί, αλλά οξύνεται μέρα με την μέρα. Ζητήσαμε λύσεις με δραματική έκκληση προς τον ίδιο τον Υπουργό Παιδείας. Αρκετό καιρό αργότερα πια κατάλαβα γιατί δεν θα πάρουμε ποτέ απάντηση από τον άνθρωπο. (Προς Θεού, δεν το λέω με ειρωνική διάθεση, αλλά με πάσα ειλικρίνεια). Δεν πήραμε απάντηση γιατί δεν υπάρχει απάντηση. Ή αν υπάρχει κείτεται κάπου στα σπάργανα της κυπριακής κοινωνίας το 50 ή το 60 όταν έγινε η αρχή αυτής της συγκρότησης μας σε κοινωνία και κράτος.

Στην απαρχή του πρώτου ρουσφετιού, της πρώτης αμπελοσοφίας στην Κυπριακή Βουλή, στον πρώτο παράνομο διορισμό, στην πρώτη εκφώνηση της φράσης που μας σφράγισε εις αεί σαν τον πιο αδύναμο κρίκο της όλης υπόθεσης, που δεν είναι άλλη από το περίφημο «κρύψετε να περάσουμε». «Κρύφουμε να περάσουμε». Μα το πρόβλημα είναι (και το έχουμε πει πολλές φορές ήδη) ότι δεν περνούμε πια. Θα μου πείτε και τι μπορούμε να κάνουμε για να επιβιώσουμε αφού είμαστε ο πιο αδύναμος κρίκος; Η μακαρίτισσα η γιαγιά μου, Θεός σχωρέσει την, έλεγε ότι «αν ξέραμε την πέτρα που θα σκουντουφλήσουμε έν θα είμαστε δαμαί τωρά». Μοιρολατρικό μεν,  αληθινό δε. Πώς να δούμε την πέτρα που θα «κουτσουφλίσουμε» όταν οι πέτρες είναι πιο πολλές από το χώμα που πατούμε; Αν οι συμπληγάδες δεν αφήνουν χώρο για να κωπηλατήσουμε στον ωκεανό του δημόσιου σχολείου, είτε αυτές λέγονται Υπουργείο Παιδείας και δαιδαλώδεις διαδικασίες ή παρεμβάσεις γονιών ή έλλειψη τεχνολογικών μέσων ή τέλος το μέγα θέμα της παραβατικότητας;

Μιας και κάνουμε αναφορά στο θέμα, προσέξατε πόσο βρισίδι ακούμε εντός και εκτός σχολικών χώρων; Η εθνική μας λέξη σε Κύπρο και Ελλάδα ξεκινά από «μ….» και η γλώσσα των παιδιών μας είναι καθημερινά στολισμένη με τέτοιου είδους εκφράσεις. Μια μαθήτρια που της ξέφυγε αυτή η φράση διερωτήθηκε και δικαίως γιατί θύμωσα. Χαράς το πράγμα ! Δεν αδικώ τα παιδιά. Ίσως ζουν σε περιβάλλοντα όπου τέτοιες λέξεις διανέμονται όπως οι πίτσες από ντελιβεράδες ή επίσης ας μην ξεχνούμε τον βομβαρδισμό τους από το διαδίκτυο που έχει παραμερίσει την τηλεόραση και κάνει μόνο του θανάσιμο παιχνίδι.

Ας αναλογιστούμε και εμείς τις ευθύνες μας ως γονείς. (Απευθύνομαι σε αυτούς από εμάς που έχουν τα κότσια να παραδεχτούν τα λάθη τους). Πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, θυμάμαι πόσο εύκολα κατέφευγα στην λύση των DVD για να απασχοληθούν τα παιδιά και να αφοσιωθώ στις ατέλειωτες στοίβες από σιδέρωμα, στις δεκάδες μπουγάδες ή στο ταίριασμα των καλτσών, δουλειά πιο σκληρή και από αναπλήρωση στο πιο δύσκολο τμήμα ενός σχολείου. Θυμάμαι επίσης ένα επεισόδιο με την κόρη μου που ωρυόταν κυριολεκτικά σε ένα κατάμεστο βιβλιοπωλείο γιατί ήθελε όλη τη σειρά από τα μικρά βιβλία «Μικροί κύριοι». Κυλιότανε κυριολεκτικά στο δάπεδο και αντί να της τραβήξω το αυτί και να την πάρω να φύγουμε (το ρεζιλίκι έτσι και αλλιώς το έπαθα) μαντέψετε τι έκανα σαν κλασσική Κύπρια μητέρα. Ναι, σωστά μαντέψατε. Ακόμα και τώρα η βιβλιοθήκη μας διακοσμείται από δέκα βιβλιαράκια της σειράς « Μικροί κύριοι » που μαζεύουν σκόνη εδώ και χρόνια.

Η μαγική λέξη, φίλοι μου, λέγεται όρια. Πρώτα εμείς πρέπει ως γονείς να θέσουμε τα όρια. Επίσης ας θυμηθούμε ότι εμείς τρέχαμε για το ραντεβού στην νυχού μας την ώρα που έπρεπε να πούμε την ορθογραφία στον Κωστάκη ή τον Γιαννάκη ή τον Χαμπάκη μας. Την ώρα που σφουγγαρίζαμε για δέκατη φορά το πάτωμα και φωνάζαμε στην Κωστούλα ή τη Γιαννούλα ή τη Χαμπούλα μας τείνοντας της τον δείκτη απειλητικά «Μην και τολμήσεις και πατήσεις πάνω στο σφουγγαρισμένο πάτωμα γιατί τάχα θέλεις κάτι σημαντικό να μου πεις… γιατί αλλοίμονο σου. Ή την φορά που το ματς του ΑΠΟΕΛ ή της Ομόνοιας ή της Ανόρθωσης ή έστω του Άρη (τζαι μια φορά ο Άρης) ήταν πιο σημαντικό από την κουβέντα για το bullying που έκαναν του Κωστάκη ή του Γιαννάκη ή του Χαμπάκη μας.

Ας τα αναλογιστούμε όλα αυτά πριν σηκώσουμε το ρημάδι το ακουστικό για να βρίσουμε τον καθηγητή που αδίκησε κατά τη γνώμη μας τον Κωστάκη ή τον Γιαννάκη ή τον Χαμπάκη μας. Ή ας σκεφτούμε όλοι τι κρύβεται κάτω από το χαλί της κοινωνίας μας. Τι δυσωδία υπάρχει και τι αποπροσανατολισμός. Τι βρωμιά σε όλα τα επίπεδα, βρωμιά που κάνει εκείνη του Κοτσιάτη να μυρίζει σαν άρωμα του Yves Saint Laurent. Aλλά φευ … η δειλία μας δεν έχει όρια σε μια κοινωνία όπου νιώθουμε πιο χαμένοι από ποτέ και όπου παντός είδους σκάνδαλα πέφτουν στα μαλακά. Εδώ που κλίνουμε συνεχώς το ουσιαστικό «η έρευνα, της ερεύνης, τη έρευνα, ω έρευνα». Πούντην καλέ την έρευνα; Όταν ακούμε από τηλεοράσεως τους βουλευτές της κυβέρνησης να δηλώνουν «πρέπει να γίνει αυτό και αυτό και αυτό …» λες και εγώ ο κακομοίρης θα το πράξω ή λες και είναι οι ίδιοι αντιπολίτευση και όχι κυβέρνηση και από την άλλη να ακούς την αντιπολίτευση να παίζει ντραμς στους ίδιους ρυθμούς, διερωτάσαι: Na ψηφίζει κανείς ή να μην ψηφίζει , παραφράζοντας και στο Σαιξπηρικό…

Είναι καιρός να βγουν τα προβατάκια από την μάντρα. Για το καλό τους, που έλεγε και ο Μηλιώκας. Να βγουν να μασουλήσουνε το χορταράκι τους, να πάρουν τον αέρα τους, να ακούσουν τραγουδάκια πιο μελωδικά και από εκείνα του Voice, σκοπούς χαρωπούς που θα τους τάζουν, θα τους τάζουν…..εκείνα που ο κρατικός προϋπολογισμός δεν άντεχε δυο μήνες πριν. Να ψηφίσουν τα καλά τα προβατάκια και μετά πίσω στο μαντρί. Το σανό πολύ τους είναι.

Αυτά. Με το συναίσθημα της αδυναμίας να μας κυνηγά.  Να θυμάστε. Είμαστε οι άνθρωποι που περιμένουν την αποπεράτωση της Πλατείας Ελευθερίας. Οι αντιήρωες μιας κοινωνίας από καρμικά αυτοχρησθέντες ήρωες. Σαν αυτούς που φτιάχνουν την πλατεία μας, ένα πράγμα. Και σε μια ηρωική εφόρμηση παλικαριών της φακής, σας καλώ, συνάδελφοι, να πάμε στην Πλατεία Ελευθερίας να στολίσουμε τα μπάζα με αστεράκια, τα δέντρα (αν φυτεύτηκαν δηλαδή) με λαμπιόνια και να εγκαινιάσουμε την πλατεία μας. Να ανάψουμε τις φουκούδες μας, να ψήσουμε την σούβλα μας και να γιορτάσουμε την Πρωτοχρονιά διαμαρτυρόμενοι με τον ηρωικό τρόπο που διαμαρτυρόμαστε τα τελευταία 40 χρόνια όταν οι πλείστες διαμαρτυρίες και εκδηλώσεις μας τελειώνουν σε φαγοπότι.

Α, μπα, ούτε αυτό θα το κάνουμε. Σαν έμβρυα είμαστε ακόμα και στην ηλικία μας, έμβρυα  που άφησαν την ζεστή γωνιά της μήτρας και βρεθήκαμε σε αφιλόξενο μέρος ξαφνικά. Τη γενιά των νέων κλαίω περισσότερο. Που θέλουν να δουλέψουν και δεν βρίσκουν δουλειά ή αν βρουν είναι των 800 ευρώ … Την γενιά των παιδιών που σπούδασαν με κόπο και δεν έχουν λεφτά ούτε για φραπέ, αυτών που σύντομα φεύγουν για «άλλες πολιτείες, ονειρικές».

Μοιάζουμε σαν όντα που κρύβονται μέσα στο κουκούλι τους, απίστευτα εύθραυστα. Κάποτε ο Αντώνης Σαμαράκης έγραψε «Ζητείται ελπίς» . Αρκετές δεκαετίες αργότερα σε ένα τοίχο στον πεζόδρομο Λακατάμειας διαβάζω το εξής σλόγκαν σε γραφίτη « Τίποτα λιγότερο από τα πάντα». Δεν ξέρω πώς να συγκεράσω τα δύο… Πως εκείνοι που γυρεύουν τα πάντα σκοτώνουν με τον τρόπο τους αυτούς που γυρεύουν απλά μιαν ελπίδα… Το μόνο που νιώθω είναι πως δεν υπάρχει «ελπίς». Εκείνο που υπάρχει είναι η στεντόρεια, κρύα σαν μέταλλο φωνή της Έλενας Ακρίτα :

«Λυπάμαι πολύ, είστε ο πιο αδύναμος κρίκος…»

Α, και Χρόνια Πολλά!

Εκπαιδευτικός Μέσης 


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Μαρία Γεωργίου
Wed January 03, 2018, 19:11:54
Συνάδελφε "Συγχαρητήρια για το άθρο σου"

Πρόδρομος Κυριάκου
Tue January 02, 2018, 12:26:02
Κατ' αρχήν, χρόνια πολλά κι ευλογημένα!
Αγαπητή συνάδελφε (της Δημοτικής είμαι, αλλά συνάδελφοι πάλι είμαστε)τα πράγματα είναι απλά! __Η απάντηση στο θέμα "Παραβατικότητα" είναι απλή, και εμπεριέχεται στο υπόγειο και κρυμμένο, προς το παρόν, σύνθημα κάποιων, κάποιων λέμε, γονιών και κάποιων άλλων: πληρώνεστε για να κάνετε τη δουλειά σας!" __ Πίσω βέβαια απ' αυτό το σύνθημα, κρύβεται κάποιο άλλο όχι και τόσο λογικό και αποδεκτό: __ πληρώνεστε για να κάνετε ό,τι μα ό.τι σας πούμε" ή "πληρώνεστε κι έτσι είστε υπόχρεοι να αντιμετωπίσετε ακόμα και τις χειρότερες συνθήκες!" __ "Γιατί οι συνάδελφοι σας τα καταφέρνουν!" (γενικευμένο αυτό). __ Μα ο μισθός, όσο ψηλός κι αν είναι, τολμώ να πω, ΔΕΝ είναι και τόσο υποβοηθητικός παράγοντας για την επίλυση των όποιων σοβαρών προβλημάτων! __ Όταν κάποιοι (κάποιοι, λέμε) αξιωματούχοι ας πούμε, δεν "τολμούν", να πουν δημόσια στα παιδιά μας και στους γονείς τους - κι εμείς έχουμε παιδιά στα σχολεία - πως και τα παιδιά κι οι γονείς τους έχουν υποχρεώσεις και θα εκτεθούν (ίσως και διωχθούν νομικά) αν δεν τις τηρούν, τι περιμένουμε άραγε; __ Όταν ο παιδαγωγικός λαϊκισμός (Ευθύμης Δημόπουλος, Ελλάδα 2017) βρίσκεται ακομα στις δόξες του, και συνεχίζει να καλπάζει η σιωπηρή έστω αποδοχή του υπερπροστατευτισμού και του μιμουαπτισμού; Μπορούμε να περιμένουμε πολλά;
__ Πρέπει λοιπόν με αυτοπεποίθηση, υπομονή, υπομονή, αλληλεγγύη και ευγένεια να πείσουμε πρώτ΄απ' όλα, και με στοιχεία ακόμα - υπάρχουν στοιχεία - πως κάποιες νοοτροπίες σε όλα τα επίπεδα, και μέσα σε μέρος της κοινωνίας, πρέπει να αλλάξουν! Κι ότι αν δεν αλλάξουν, τα πράγματα θα πηγαίνουν απο το κακό στο χειρότερο! Οι καλε΄ς προθέσεις δεν αρκούν!
__ καλή χρονιά!

FREDERICK-EX
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
MA/MSc2018
NEAPJUL17
THALIS
microsoft1718
HPJETPRO
CDA2018
PAJULY17
MOECEE
AIGAIA
FORUMMARCH
iky2018
global
LOTTO
Middlesex2016