keslogisticks

2017-12-09 10:15:38
Πού πάμε;

Πού πάμε;


ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ*

Είμαι στον κόσμο των εκπαιδευτικών δημοτικής εκπαίδευσης πάνω από 15ετία και πραγματικά κάθε χρόνο απογοητεύομαι περισσότερο από την προηγούμενη χρονιά. Διερωτώμαι όλο και συχνότερα «Πού πάμε;» ως κοινωνία, «Πού πάμε;» ως εκπαίδευση.

Πολλά είναι τα πρωινά, για να μην πω όλα και γίνω απόλυτη, που μπαίνουν οι εκπαιδευτικοί στην τάξη για να κάνουν μάθημα, και αντικρύζουν νυσταγμένες φατσούλες να τους κοιτούν περίεργα ή βαριεστημένα. Στην πλάτη τους τους βαραίνει ένα βαρυφορτωμένο από τη σχολική μονάδα/υπουργείο, με ένα σωρό εκδηλώσεις και απαιτήσεις τις οποίες πρέπει να φέρουν εις πέρας. Πώς θα παρακολουθήσουν οι μαθητές όλα αυτά αν δεν τα ξυπνήσουν όμως;

Εκείνοι, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βρουν τρόπο!!! Πρέπει να κινήσουν το ενδιαφέρον για μάθημα ενός μαθητή ο οποίος έμαθε να κοιμάται αργά το βράδυ διότι έβλεπε την αγαπημένη του σειρά στην τηλεόραση. Ενός άλλου που αργεί να ξυπνήσει και δεν έχει χρόνο να πάρει κάτι για πρωινό ή στη χειρότερη περίπτωση και συχνή τα τελευταία χρόνια, δεν έχει τα αναγκαία γι’ αυτό. Πρέπει να «ξεμπλοκάρουν» το μυαλό του παιδιού το οποίο ενώ περίμενε τους γονείς να το φέρουν στο σχολείο, έπαιζε με κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι.

Όταν επιτέλους τα καταφέρουν με όλο αυτό, αρχίζουν να τα βομβαρδίζουν μ΄ ένα σωρό γνώσεις. Απαιτούν να κάνουν ένα σωρό πράγματα και αυτά βαριούνται διότι δεν είναι έτσι μαθημένα. Δεν έμαθαν να προσπαθούν. Δεν τους έδειξε κανένας.  Τα βρίσκουν όλα έτοιμα. Οι μεγάλοι τρέχουν γι’ αυτούς όλη μέρα υπηρετώντας τους. Οι επιλογές είναι έτοιμες πάνω σε μια οθόνη Η.Υ ή τάπλετ και απλά έμαθαν να πατούν μόνο ένα κουμπάκι. Άλλα δεν μπορούν διότι από το μυαλό τους περνούν εικόνες από σκηνές βίας, συζητήσεων, συγκρούσεων τις οποίες βιώνουν στο σπίτι τους. Μερικά δεν μπορούν να κάτσουν στην καρέκλα διότι υποφέρουν διάφορες μορφές υπερκινητικότητας. Διερωτώνται οι εκπαιδευτικοί «Δεν πρέπει να μάθουν να προσπαθούν όμως;».

Συνεχίζουν να προσπαθούν. Σε ανύποπτο χρόνο θέλουν να κάνουν το μάθημα πιο παιγνιώδες και αναθέτουν ομαδικές/βιωματικές  εργασίες. Έρχονται αντιμέτωποι με την αποξένωση και τον εγωισμό. Τα σημερινά παιδιά δεν ξέρουν να συνεργάζονται διότι τις πλείστες ώρες δεν συναναστρέφονται με άλλα παιδιά. Στο σπίτι είναι στις ελεύθερες τους ώρες μπροστά από κάποια οθόνη, είτε αυτή ονομάζεται Η.Υ, τάμπλετ ή τηλεόραση. Δεν έχουν αλληλεπίδραση με άλλα άτομα, ή την οικογένειά τους. Η εύκολη ηλεκτρονική babysitter όμως δεν μπορεί να κατευθύνει τα παιδιά. Δεν μπορεί να τα συμβουλέψει. Δεν μπορεί να τους εξηγήσει. Αντιθέτως, τα οδηγεί στον κόσμο της απομόνωσης και της αποξένωσης από τους γύρω τους.

Πώς όμως ένας γονέας ο οποίος δουλεύει πολλές ώρες μπορεί να το ελέγξει αυτό; Πώς μπορεί να βάλει όρια ενώ δεν είναι στο σπίτι; Ποιος νοιάζεται; Οι δάσκαλοι που βιώνουν τις συνέπειες της μη ύπαρξης των ορίων, προσπαθούν  να ενημερώσουν τους γονείς. Δεν είναι όμως εύκολο να δεχθούν κάτι τέτοιο όταν ΜΟΝΟ του το παιδί στο σπίτι είναι φρόνιμο. Υπάρχει κι άλλη παράμετρος αγαπημένοι μου όμως. Στην τάξη; ΜΑΖΙ με τα άλλα 20 πώς είναι το παιδί σας; Στην κοινωνία θα είναι μόνο του;

Κοινότυπη πια η φράση ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς «Τα παιδιά δεν υπακούνε σε οδηγίες». Κοινότυπη και η απάντηση που ακούνε «Αφού δεν τους κουμαντάρετε». Όντως έτσι είναι; Ένα παιδί που δεν είχε  ποτέ όρια και δεν υπάκουσε ποτέ σε κανόνες σπίτι του είναι εύκολο να μπει σε σειρά; Όταν έχει γύρω του άλλα 20 παιδιά ίδιας ηλικίας τα οποία γελούν με τα όσα κάνει διότι δεν έχουν ανεπτυγμένη την κριτική τους σκέψη ώστε να σκεφθούν πως είναι λάθος αντίδραση; Ποιος είναι ο κατάλληλος να τα διδάξει σεβασμό; Ποιος είναι ο κατάλληλος να τα διδάξει αρχές και αξίες;

Αφού έμεινε στο δάσκαλο ο ρόλος αυτός για πλειοψηφία παιδιών, γιατί πρέπει να ακολουθείται ένα τόσο πιεστικό πρόγραμμα; Γιατί δεν προσαρμόζεται επιτέλους το σχολείο στις ανάγκες ΑΥΤΗΣ της κοινωνίας και όχι των άλλων χωρών; Τελικά τι είναι σημαντικό στην παιδεία αυτού του τόπου; Οι διαγωνισμοί; Οι πολλές γνώσεις τις οποίες δεν απορροφούν τα παιδικά κεφάλια ή η ποιότητα και η βιωματική προσέγγιση, η διδασκαλία του ΠΩΣ να μαθαίνουν από μόνα τους;  Πώς  να σκέφτονται; Πώς να ζουν ποιοτικά;

*Εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης 


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

Μαρια Στυλιανου
Sun December 10, 2017, 13:22:08
Προτεινω στο κ. Μιχαλη Παπαγεωργιου να μαθει το ποιον την εργασια και τα αποτελέσματα της δασκαλας στην οποια αναφερεται και μετα να τη χαρακτηριζει μιζερη επειδη προβληματιζεται...

Πρόδρομος Κυριάκου
Sun December 10, 2017, 12:29:22
Όσο και να θέλουμε όλοι μας να εκτελούμε σωστά το λειτούργημα - επάγγελμά μας, πρέπει να δεχτούμε πως κάποιες, δύσκολες εν μέρει, αλλαγές, σε ό,τι αφορά to συνολικό χρόνο παραμονής τους στην τάξη, με τη μείωση αυτού του χρόνου, πρέπει να γίνουν (π.χ. αυτό συμβαίνει σε πολλ;eς χώρες της Ευρώπης με πολύ καλύτερα αποτελέσματα στους διαγωνισμούς)

__ Έχουμε και μια άλλη ευθύνη, να πείσουμε πως:
__ αυτό που ο Ευθύμης Δημόπουλος (Ελλαδίτης εκπαιδευτικος) ονομάζει Παιδαγωγικο Λαϊκισμό (Ελλάδα, 2017), πρέπει να σταματήσει.
__ Δεν είναιορθό να προσποιούμαστε πως "τα παντα για τα παιδιά πρέπει να είναι οπωσδήποτε και συνεχώς ευχάριστα". Μακάρι να ζούσαμε σε μια αγγελικη, παραδεισένια κοινωνία. Εδώ όμως στη γη δεν έχουμε τέτοια κοινωνία,¨"αγγελικά πλασμένη". __ Είναι λοιπόν καλό να προετοιμάζουμε τα παιδιά μας για την πραγματική κοινωνία, που δυστυχώς έχει και δυσκολίες. Καλοπροαίρετα αναφέρονται τα πιο πάνω.

Μαρια Στυλιανου
Sun December 10, 2017, 07:50:48
Ξερω....Εκανα εγχειριση στο σπονδυλο επειδη τραυματίστηκα σοβαρα εν ωρα δασκαλου θηριοδαμαστη ... και δεν ευθυνεται και κανενας ταχα

Μιχάλης Παπαγεωργίου
Sun December 10, 2017, 05:36:48
Με τέτοια μιζέρια είναι φυσικό να μην ξέρουμε που πάμε. Πόση διαφορά αυτής της φιλοσοφίας από αυτήν εμπνευσμένων, χαρούμενων δασκάλων με μεράκι, που ευτυχώς υπάρχουν ακόμα αρκετοί.

Πρόδρομος Κυριάκου
Sat December 09, 2017, 18:29:07
Με ωραίο και γλαφυρό τρόπο, η πιο πάnω συνάδελφος, την οποία δε γνωρίζω προσωπικά, εξηγεί τα υπαρκτά προβλήματα της Δημοτικής Εκπαίδευσης, και προτείνει κάποιες γνωστές λύσεις.
___ Εφόσον αγαπούμε πραγματικά τα παιδιά μας, τους/τις μαθητές/τριές μας, δεν πρέπει όλοι μας να κάνουμε από κοινού κάποιες "δύσκολες" αλλαγές, πέραν του να προσπαθούμε να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας;

Μιχάλης Α. Πόλης
Sat December 09, 2017, 15:36:17
Όσο είναι νυσταγμένοι κάτι γίνεται. Όταν ξυπνήσουν όμως και αρχίσουν οι καυγάδες οι γροθιές και οι φωνές τότε αρχίζει το γλέντι.
Ξέρεις ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός δασκάλου και ενός θηριοδαμαστή; Αν απαντήσεις σ' αυτό το σχόλιο θα σου πω.

FREDERICK-EX
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
MA/MSc2018
NEAPJUL17
THALIS
MOECEE
microsoft1718
HPJETPRO
CDA17MAY
PAJULY17
AIGAIA
FORUM-EISDOXI
iky2018
global
Middlesex2016