CHEFKES

2017-07-18 09:52:05
Αντιφάσεις και διλήμματα στην κυπριακή εκπαίδευση. Υπάρχει απάντηση;

Αντιφάσεις και διλήμματα στην κυπριακή εκπαίδευση. Υπάρχει απάντηση;


ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΠΕΡΣΙΑΝΗ*

Οι τεράστιες αλλαγές που έγιναν στην κυπριακή εκπαίδευση τα τελευταία σαράντα χρόνια (εισαγωγή νόμων για υποχρεωτική εκπαίδευση μέχρι τα 15 και άτυπα μέχρι τα 18, τεράστια αύξηση του κονδυλίου της εκπαίδευσης στον δημόσιο προϋπολογισμό, εισαγωγή του πνεύματος του χάρτη  των δικαιωμάτων του παιδιού στους κανονισμούς διοίκησης των σχολείου, ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και επίσημη απόφαση για συμμόρφωση  της εκπαίδευσής της προς την εκπαιδευτική πολιτική της ΕΕ όπως αυτή εκφράζεται στα μνημόνια και τις οδηγίες της για την εκπαίδευση) έχουν δημιουργήσει μια εντελώς νέα κατάσταση η οποία, μεταξύ άλλων, έχει καταστήσει μερικούς παλιούς εκπαιδευτικούς θεσμούς που εξακολουθούν να είναι εν ισχύι αντιφατικούς και παράλογους.

Τέτοιοι θεσμοί είναι οι πιο κάτω:

α) Ο θεσμός της στασιμότητας σε ένα καθεστώς υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Είναι φανερό πως αυτά τα δυο δεν συμβιβάζονται λογικά. Δεν μπορείς να υποχρεώνεις κάποιον να φοιτά σε σχολείο και ταυτόχρονα να τον υποχρεώνεις να χάνει πολύτιμο χρόνο ακούοντας ξανά τα ίδια πράγματα, γιατί μ’ αυτό τον τρόπο σκοτώνεις τον σκοπό για τον οποίο εφαρμόζεται η υποχρεωτική εκπαίδευση μέχρι τα 15, που είναι η παροχή της ευκαιρίας σ’ όλους τους νέους να τύχουν μιας ολοκληρωμένης γενικής παιδείας.

β) Ο τρόπος με τον οποίο το σχολείο συμπεριφέρεται στον στάσιμο μαθητή τον επόμενο χρόνο. Δεν λαμβάνει καμιά ιδιαίτερη πρόνοια ούτε να τον βοηθήσει ψυχολογικά να αντιμετωπίσει το ψυχικό τραύμα από το ρεζίλεμα ούτε να του υποδείξει τις βασικές μαθησιακές αδυναμίες του και να τον βοηθήσει να τις ξεπεράσει με ένα είδος παρακολούθησης (monitoring) της επίδοσής του και διορθωτικής παρέμβασης. Έτσι ο χρόνος περνά κατά κανόνα άσκοπα χωρίς ο μαθητής να βοηθείται καθόλου μαθησιακά. Βέβαια συνήθως προάγεται στην επόμενη τάξη, όχι γιατί έμαθε κάτι που να δικαιολογεί την προαγωγή του αλλά γιατί η στασιμότητα για δεύτερο χρόνο θα εξέθετε περισσότερο το σχολείο παρά τον μαθητή.

γ) Η «ανώδυνη» αυτή κίνηση βοηθά κυρίως το σχολείο κα το υπουργείο παρά τον μαθητή, γιατί αν ο μαθητής απορριφθεί για δεύτερο χρόνο, θα θέλει να φύγει από το σχολείο και θα δημιουργηθεί το δυσεπίλυτο πρόβλημα πού να πάει. Επειδή όλα τα σχολεία είναι τα ίδια και δεν υπάρχει ένα διαφορετικό σχολείο που θα μπορούσε να τον βοηθήσει, ο μαθητής προάγεται «καταχρηστικά» στο ίδιο σχολείο και έτσι η υπόθεση σκεπάζεται κάτω από το χαλί για να μην  εκτεθεί το υπουργείο και μαζί του το κράτος ολόκληρο.

δ) Όπως γράφει ο λυκειάρχης Τάσος Τάσου στο άρθρο του Οι «αδιάφοροι», μια αλήθεια που «καίει» (Paideia-news, 3  Ιουλίου 2017) , «το σύστημα σπρώχνει σιγά σιγά (αυτούς τους μαθητές) από τάξη σε τάξη μέχρι να τους αποβάλει με ένα «πλαστό» απολυτήριο». Υπάρχει δηλαδή εδώ ομολογία κοροϊδίας ή εξαπάτησης της κοινωνίας και δεν συγκινείται κανένας.

ε) Στην κοροϊδία αυτή προστέθηκε από τον φετινό Ιούνιο μια άλλη. Έγιναν στην Γ Γυμνασίου εξετάσεις, βγήκαν τα αποτελέσματα και σε πέντε μέρες κλήθηκαν οι ανεξεταστέοι  να παρακαθίσουν σε νέες εξετάσεις, αφού στο μεταξύ παρακολούθησαν ταχύρρυθμα διορθωτικά μαθήματα. Με άλλα λόγια, αναμενόταν από τους ανεξεταστέους να καλύψουν μέσα σε πέντε μέρες βασικές αδυναμίες (μόνο όσοι έχουν βασικές αδυναμίες μένουν ανεξεταστέοι) που δεν μπόρεσαν να τις καλύψουν ολόκληρο το χρόνο.

Για τις αντιφάσεις και τους παραλογισμούς αυτούς δεν φταίνε φυσικά οι εκπαιδευτικοί ούτε οι Ανώτεροι Λειτουργοί του Υπουργείου Παιδείας ούτε ο ίδιος ο υπουργός. Φταίει το σύστημα και φυσικά οι υπουργοί της τελευταίας τεσσερακονταετίας, οι οποίοι δεν τόλμησαν να δώσουν μια σωστή και ολοκληρωμένη απάντηση στα δημιουργηθέντα προβλήματα.

Αυτή η αποτυχία σχετίζεται με κάτι άλλο  που  πρέπει  να προβληματίσει ιδιαίτερα όλους μας,  το γεγονός δηλαδή ότι δεν μπόρεσε ακόμα η Κύπρος στα 57 χρόνια της ανεξαρτησίας της να δημιουργήσει έναν τύπο σχολείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που να αντανακλά τη σύνθεση των  πολιτικών,  πολιτισμικών, οικονομικών και κοινωνικών της δυνάμεων, έναν τύπο  σχολείου που να είναι αντιπροσωπευτικός  της σημερινής ταυτότητας της Κύπρου, να αποτελεί, όπως λέει ο Άγγλος συγκριτολόγος  Robert Cowen, την εκπαιδευτική ροζέτα της Κύπρου για τα χρόνια της ανεξαρτησίας, όπως ήταν, για παράδειγμα, η Ελληνική Σχολή του αρχιεπισκόπου Κυπριανού  για τις αρχές του 19ου αιώνα,  το κλασικό γυμνάσιο για  το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, τα ιδιωτικά οικονομικά και εμπορικά σχολεία για την εποχή της παλμεροκρατίας και όπως είναι τα πανεπιστήμια σήμερα. Ο τύπος του Ενιαίου Λυκείου και με τις δυο του μορφές εγκαταλείφθηκε, γιατί ακριβώς δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις στα σύνθετα και περίπλοκα εκπαιδευτικά προβλήματα της εποχής μας ούτε να αναγνωρισθεί ως εκφραστής του πνεύματος και της κυρίαρχης αφήγησής της. 

*Πρωην Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστήμιου Κύπρου 


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

frederikfianal
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
TEPAKNEW2017
NEAPJUL17
MBAFULL
ALEJANDER2017
DIORISTEOI
CDA17MAY
LIMASSOLINKHP
AIGAIA
CITY-UNITY
IKY2017
FORUMMARCH
PAJULY17
MEDOCHEMIESNIP
OLYMPION2017
MOECEE
Middlesex2016
cypruscollegebussines

OFFICE365