KESJULY18

2017-05-15 11:25:05
Για τη μητέρα

Για τη μητέρα


ΤΗΣ ΑΝΘΗΣ ΣΠΥΡΟΥ*

Ξέρω πως είναι δύσκολο να επικεντρωθεί το ενδιαφέρον του διδασκαλικού κόσμου, κάπου αλλού τον τελευταίο καιρό, λόγω του πυρετού των εκλογών του κλάδου, αλλά ενόψει της γιορτής της μητέρας, αυτό το γεγονός δεν μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητη.

Στα πλαίσια αυτής της γιορτής αφιερώσαμε λοιπόν και εμείς  κάποια ώρα στην τάξη με δραστηριότητες, ώστε να εξυμνήσουμε τη μητέρα και να κατανοήσουμε τον πολύπλοκο, αλλά και σημαντικό ρόλο της. Ζήτησα λοιπόν, να μου ζωγραφίσουν δύο σκηνές από την καθημερινότητα τους με τη μητέρα τους. Οι απαντήσεις που πήρα από τα παιδιά, οφείλω να ομολογήσω πως με σόκαραν. Θέλοντας να μοιραστώ μαζί σας κάποιες από τις αντιδράσεις τους, σας παραθέτω αυτούσια λόγια τους:

«Κυρία, γίνεται με τη γιαγιά μας;»

«Κυρία, να φανταστούμε γίνεται;»

«Κυρία, η μαμά σχολάει και μετά είναι στον υπολογιστή για να χαλαρώσει».

«Κυρία, η μόνη ώρα με τη μαμά είναι όταν βλέπουμε survivor το βράδυ, αλλά μου λέει να μην μιλώ για να ακούει».

«Κυρία, μα αφού τα σαββατοκύριακα εμείς έχουμε το tablet και το playstation!».

«Κυρία, αφού με ντύνει η κοπέλα που έχουμε στο σπίτι».

Αυτές είναι μερικές απαντήσεις που πήρα από τα παιδιά της τάξης, όταν προσπαθούσα να βρω στιγμές που τα παιδιά περνάνε με τη μαμά στην καθημερινότητα τους. Η μαμά είχε αντικατασταθεί στα μάτια τους, με τη γιαγιά, με την κοπέλα που καθαρίζει, με την ψησταριά, με την τηλεόραση και το διαδίκτυο, με τα ταπλετ και με περισσότερες στιγμές με το μπαμπά. Ο σκοπός μου δεν είναι να κρίνω κανέναν. Απλά η διαπίστωση της τεράστιας αλλαγής του ρόλου της μητέρας στις μέρες μας, μου έκανε τρομερή εντύπωση.

Αντιλαμβάνομαι πως οι καιροί άλλαξαν. Αντιλαμβάνομαι πως οι οικονομικές ανάγκες είναι τεράστιες και το γνωρίζω από πρώτο χέρι, αφού ως αντικαταστάτρια εκπαιδευτικός, εδώ και χρόνια πολλές φορές αναγκάστηκα να κάνω πολλαπλές δουλειές μέχρι αργά το βράδυ. Η γυναίκα πλέον έχει άλλη δυναμική. Περισσότερες ευθύνες, περισσότερους χώρους να διαπρέψει. Χαίρομαι που αυτό δίνει επιτέλους στον πατέρα, το χώρο να καταλάβει ίσως τη πραγματική διάσταση του ρόλου του και έτσι αναλαμβάνει ευθύνες και χρόνο με τα παιδιά του, που ανέκαθεν θα έπρεπε να έχει. Αν και δεν μ’ αρέσει η λέξη «πρέπει», σε ότι έχει να κάνει με τα παιδιά. Γιατί τα παιδιά σου βγάζουν τόσα συναισθήματα, που τα «πρέπει», μπαίνουν στην άκρη.

Ωστόσο, αυτό που με απασχολεί έντονα από την Παρασκευή, είναι αυτό το κενό που αφήνει η απουσία της μάνας στο συναισθηματικό κομμάτι των παιδιών. Στην ολοκληρωμένη διαμόρφωση τους ως προσωπικότητες και στην συναισθηματική ανάπτυξη τους.

Τα παιδιά της καινούριας μου τάξης είναι τα καινούρια παιδιά μου. Πραγματικά τα αγαπώ και τα νοιάζομαι. Αλλά δεν μπορώ να γεμίσω το κενό της μάνας. Ούτε η γιαγιά μπορεί. Ούτε η κοπέλα που έχουν στο σπίτι… και δυστυχώς… ούτε ο μπαμπάς μπορεί να το κάνει. Κάποια χρόνια για τα παιδιά είναι πολύτιμα και κρίσιμα. Και δεν επιστρέφουν πίσω. Αυτές οι στιγμές που στερούνται της μητρικής ασφάλειας και αγκαλιάς, καταγράφεται στον συναισθηματικό τους κόσμο. Και μεγαλώνοντας απορούμε για τα κατάλοιπα των συμπεριφορών και των αντιδράσεων τους με την κλασική ατάκα των γονιών: « Πώς έγινε έτσι, ποιανού έμοιασε;». Αν δεν υπάρχει το μητρικό πρότυπο στον συναισθηματικό κόσμο, το παιδί παρεκκλίνει. Όχι πάντα. Όχι κατά ανάγκη. Κατά επέκταση.

Η μεγάλη μου απορία δε, εστιάζεται με τις ανάγκες της ίδιας της μάνας. Δεν έχει ανάγκη να περνά ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά της; Και ποιοτικό χρόνο δεν εννοώ το φαγητό που θα μαγειρέψει, παρόλο που η γενιά μου έμαθε να ξεχωρίζει το φαγητό της μαμάς, ανάμεσα σε δεκάδες και πιστέψτε με είναι ένα πολύ όμορφο συναίσθημα. Εντούτοις, η ίδια η γενιά η δική μου, που μεγάλωσε έτσι, δεν μπορεί να το προσφέρει αυτό. Εννοώ την αγκαλιά, τη θαλπωρή, τα ερεθίσματα που δίνει στο παιδί της μέσα από κοινές εμπειρίες για να αναπτυχθεί, την ενέργεια και το χαμόγελο που εισπράττει από τον άνθρωπο που του έδωσε πνοή. Ακόμα και η συχνότητα της λέξης «μαμά», ακόμα και ο τρόπος κάθε φορά που προσφωνεί το κάθε παιδί «μαμά ΜΟΥ, μανούλα, μαμάκα…».  Το σημαντικότερο δώρο που κάνουμε στους ανθρώπους μας, είναι ο χρόνος που τους αφιερώνουμε, εξάλλου.

Πολλές φορές ακούω γονείς να κατακρίνουν όλους τους άλλους, που περιτριγυρίζουν τα παιδιά τους. Εκπαιδευτικούς, γιαγιάδες και παππούδες, τηλεοπτικά προγράμματα κλπ. Αναρωτιέμαι εάν οι ίδιοι όμως, κάνουν την αυτοκριτική τους για τις συνέπειες των συμπεριφορών των παιδιών τους. Η ανάγκη μετατόπισης της ευθύνης για να απενοχοποιηθείο κάθε ένας, συνειδητά ή ασυνείδητα δε λύνει το πρόβλημα… γιατί για πρόβλημα μιλάμε.

Σήμερα τα παιδιά της τάξης μου, έβγαλαν φωτογραφίες. Τα μισά παιδιά ήρθαν με τα πουκάμισα τους στραβά κουμπωμένα, γιατί κουμπώθηκαν μόνα τους. Ξεκίνησα τότε να ρωτώ τα επαγγέλματα των γονιών. Με μεγάλη μου έκπληξη, διαπίστωσα πως κάποιοι γονείς από αυτούς δεν εργάζονταν το πρωί και κάποιες μητέρες δεν εργάζονταν καθόλου. Δεν ξέρω αν πολλές φορές βιαζόμαστε να δικαιολογήσουμε καταστάσεις, στην προσπάθεια μας, να μην κρίνουμε, αλλά δεν υπάρχει πάντα δικαιολογία για την αμέλεια των παιδιών μας. Τα παιδιά είναι η προτεραιότητα μας!

Στην ερώτηση σας, αν έχω παιδιά, απαντάω πως ακόμα δεν έχω. Ξέρω πως ούτε εγώ θα είμαι η τέλεια μάνα. Καμία δεν είναι. Τα παιδιά δεν έρχονται εξάλλου, με οδηγίες χρήσης. Το σημαντικό είναι να θέλω να δώσω όλο μου τον εαυτό για αυτά. Η μάνα είναι αυτή που μας καθορίζει. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που η μητέρα είναι αυτή που μπορεί να αντικαταστήσει την θέση οποιουδήποτε άλλου, αλλά κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει την δική της.

Χρόνια Πολλά στις μανούλες!

*Εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης


Αφήστε ένα σχόλιο

  • Υποχρεωτiκά πεδία *


If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 

FREDERICKJULY18
ucaln2prtyxia
 Cyprus School of Molecular Medicine
kaitomia-ereyna ucy
CUTSEPT2018
NEAPJUL17
MIMSEPT
LEVENTIOS
INTERCOLLEGE
THEOLOGIKISXOLI
CDA2018
PAJUNE18
PROGNOSIS9
MARTIME
FORUMMARCH
OLYMPION2017
iky2018
ALEXANDERJULY18
MOECEE
Middlesex2016